Wie is de juiste opleider?

Regelmatig krijg ik vragen over wat de verschillen in opleiders voor autisme hulphonden/assistentiehonden zijn. De verschillen zijn enorm. Er zijn verschillen in opleiders wel of niet aangesloten bij de ADE.u/ADI, deze opleiders verschillen onderling ook per werkwijze of eigendomsrechten van de hond.  Er zijn verschillen in therapiehonden, hulp- of assistentiehonden, buddyhonden. 

Het belangrijkste is dat je voor jezelf eerst duidelijk hebt wat je van de hond gaat verwachten. Omdat bij onze kinderen het autisme met een forse angststoornis samen gaat waarbij de hond ook buitenshuis tot grote steun is wilden wij niet het risico lopen dat de hond ergens geweigerd kan worden. Daarbij genomen, werd bij ons alleen een autisme hulphond/assistentiehond opgeleid door erkende instantie vanuit PGB vergoed. Niet geheel onbelangrijk detail!

Voor het opleiden van een Europees erkende autisme hulphond/assistentiehond blijven er dan maar een klein aantal organisaties over. De opleider moet nl aangesloten zijn bij de ADE.u/ADI voor deze erkenning. Alleen opleiders hierbij aangesloten kunnen een erkende Europese hulphond/assistentiehond opleiden.

Helaas is er de laatste periode een ontzettende wildgroei van organisaties die claimen ook een erkende hulphond te kunnen trainen. Tot voor kort kon je dan keihard zeggen, je bent niet erkend, onzin dat je claimt een hulphond te kunnen opleiden, die honden die jij opleidt worden niet erkend dus punt. Dat kan je triest genoeg tegenwoordig niet meer zeggen. Eind verleden jaar is er iemand een rechtszaak begonnen tegen KLM omdat zijn (niet erkende) hulphond daar geen toegang kreeg. Naar aanleiding van deze zaak zijn er kamervragen gesteld aan de minister. Ik zal het gevolg hiervan zo simpel mogelijk proberen uit te leggen.

Het blijkt dat er in Nederland geen officieel accreditatiesysteem voor assistentiehonden is. Het toelaten van assistentiehonden is geregeld in de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte (Wgbh/cz). Er is in die wet niet geregeld op welke wijze wordt vastgesteld of een hond een assistentiehond is. In de praktijk is het gebruikelijk dat een assistentiehond goed getraind is bij een instituut. Dit uit zich als eerste in het gedrag van de hond en het opvolgen van specifieke commando’s. Normaal gesproken is daar bewijsmateriaal van, bijvoorbeeld een trainingscertificaat of een pasje. Daarnaast is het gebruikelijk dat een assistentiehond in de buitenruimte een hesje draagt. Er is echter geen wettelijke definitie van assistentiehonden. Er kan dus op basis van de wet niet op voorhand worden aangegeven wat er wel of niet onder valt, want er wordt geen onderscheid gemaakt tussen soorten assistentiehonden. Het gaat erom dat een assistentiehond, in welke vorm dan ook, in beginsel toegelaten moet worden, tenzij dit een onevenredige belasting vormt. De inzet van de minister is nu gericht op een actieve inbreng in het Europese normalisatie traject, om zo te komen tot een bruikbare en professionele norm voorassistentiehonden.

De Europese commissie (CEN) waarin vertegenwoordigers van de private sector, belangenorganisaties en de overheid elkaar ontmoeten en besluiten nemen over de nieuwe Europese normen, in dit geval assistentiehonden, neemt hier de beslissing over. De NEN is een groep commissieleden die is samengesteld in Nederland die gezamenlijk als één stem input geeft aan de CEN-commissie. Met als doelstelling het faciliteren van een actieve inbreng uit Nederland in het CEN-traject om te komen tot een bruikbare en professionele norm voor assistentiehonden; die tevens (h)erkend wordt door belanghebbenden als overheden en vervoerders.

(bron: stichting GA en Brief kamervragen van Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, 4 december 2018 )

In Jip-en-Janneke-taal wil dit eigenlijk zeggen dat op dit moment iedereen zijn hond een vestje kan aantrekken, (k9) tuigje met assistentiehond erop aan en lopen maar. Ook iedere opleider kan zeggen een bevoegde opleider te zijn. Het enige waaraan de hond moet voldoen zijn de goede manieren zoals niet blaffen, overdreven snuffelen, de hond moet schoon, verzorgd en zindelijk zijn.

Persoonlijk gaan hier dus echt mijn nekharen van overeind staan en vind ik dit te triest voor woorden.

Wij trainen zelf bij BultersMekke, aangesloten en europees erkende opleider. Door een gebrek aan en verkeerde voorlichting hebben wij eerst een korte tijd getraind bij een opleider die niet volgens de richtlijnen van de internationale vereisten van de ADE.u en ADI werkte. Het verschil is enorm en ik kan wel van de daken schreeuwen dat dit verschil echt niet alleen maar in het pasje zit wat de honden naast hun tuigje hebben.

Gelukkig ben ik lang niet de enige die Europese richtlijnen en erkenning van belang vindt. Onder andere de NEN zet zich hard in voor de belangen. De verwachting dat in de toekomst een hulphond/assistentie hond moet gaan voldoen aan Europese richtlijnen die bewaakt zullen gaan worden door overkoepelende organisaties en/of beroepsverenigingen is dan ook meer dan aannemelijk.

Met bovenstaande zeg ik niet dat alle hondenscholen die nu niet aangesloten zijn bij de ADE.u/ADI waardeloos zijn of niet correct trainen. Er zullen best hondenscholen tussen zitten welke kunnen voldoen aan de nog op te stellen Europese criteria. Het trieste is alleen dat je op dit moment niet met zekerheid kunt zeggen welke school de erkenning wel of niet waard is. Er zijn ook genoeg hondenscholen die werkelijk geweldig trainen, maar laten we hierin niet vergeten dat honden die opgeleid worden tot autisme hulphond een aparte tak is. Het is een specialisatie die ontzettend veel kennis en expertise vereist, het is absoluut geen onderdeel dat je er als hondenschool  ‘even bij’ kan doen. Zoals we voor vele beroepen de titelbescherming hebben die de consument/cliënt waarborgt dat de beroepsbeoefenaar deskundig wordt geacht op een bepaald terrein hoop en verwacht ik met heel mijn hart dat deze erkenning snel volgt voor opleiders van autisme hulphonden.

Sinds de start van Petrapraat krijg ik met regelmaat berichten waarin er door onvoldoende of voorkeerde voorlichting en onkunde tezamen met onprofessionaliteit van opleiders ontzettend veel verdriet en pijn wordt veroorzaakt. Verdriet en pijn die je als (toekomstig) baasje van een autisme hulphond niet zou mogen overkomen. Verdriet en pijn waar ook wij als gezin mee te maken hebben gehad.

Ik merk dat openheid over deze negatieve ervaringen moeilijk is. Het valt op dat juist de cliënt degene is die zich schaamt en schuldig voelt. Soms hoor ik zelfs dat de cliënt door contracten of door invloeden van machtsposities niet eerlijk hun verhaal durven te vertellen.  Hoe omgekeerd en oneerlijk! Laten we hopen dat de erkenning niet lang meer op zich laat wachten en laten we vooral transparant en eerlijk blijven voor en naar elkaar!

 

photocollage_201934223114600