Een naar jaar

In de laatste week van het jaar kijk ik terug op 2018. 2018 was een naar jaar voor ons. Een jaar wat totaal onverwachts overheerst werd door zorgen, tegenslagen en veel verdriet. Ik denk dat het begin september was toen ik zo moe was van alles dat ik dacht, kunnen we de rest van dit jaar alsjeblieft gewoon overslaan. Nu alvast beginnen aan 2019. Zou ook het tragische ongeluk op 20 September met de stint waarbij vier kinderen en de begeleider om het leven kwamen niet gebeurd zijn.

Ik denk terug aan de maanden voorafgaand aan september. Zware maanden die ook totaal geen  rozengeur hadden. Op 20 april is het voor de 28 jarige Dj en producer Avicii klaar. De druk wordt hem teveel en hij pleegt zelfmoord. Zijn zelfmoord greep mij aan. Mijn oudste zoon was groot fan van zijn muziek. Een favoriet nummer was ‘waiting for love’. Als we samen naar dit nummer  luisterde en daarbij de clip bekeken was altijd een bijzonder en dierbaar momentje. Na het nieuws van zijn overlijden keken we opnieuw samen naar de clip, ontroerd en stil. Hopend dat de dood hem de rust heeft gegeven waar hij zo naar verlangde.

Rond deze periode gingen wij met ons gezin ook weer door verdrietige weken. Misschien dat het me daarom extra aangreep, tegelijk gaf het ook een soort vreemde kracht om door te gaan en te vechten voor betere tijden, zodat wij onze rust hier kunnen vinden, samen als gezin.

Ondanks dat 2018 voor ons overheerst werd door veel verdriet, tranen, tegenslagen en ziekenhuisbezoeken bracht het ons ook wat moois. Wij vonden ons droomhuisje en na jaren een te koop bord in de tuin verkochten wij eindelijk ons oude huis en konden ons droomhuis dus ook echt kopen.

We kwamen in een stroomversnelling terecht aangezien we een oplevertermijn hadden van 2 maanden.  Ons droomhuis was op dat moment niet veel meer dan een groot klusproject dus we probeerde het inpakken in het oude huis en het klussen in het nieuwe huis zo goed mogelijk te verdelen.

In theorie was de strakke planning haalbaar. Helaas werd op de dag van sleuteloverdracht van het nieuwe huis mijn meis in het ziekenhuis opgenomen. Dezelfde week werd de druk van school en alles teveel voor de jongste. De strakke planning werd vervangen door pure wilskracht en doorzettingsvermogen en mijn man en ik wisselde elkaar af met klussen, inpakken en ritjes naar het ziekenhuis. We bewezen opnieuw dat we samen een sterk en goed team vormen waarin we elkaar steunen en kunnen motiveren om positief te blijven.  Mijn oudste bikkelde door en door en hield zich knap staand tijdens deze moeilijke maanden. Hoe moeilijk en zwaar deze periode ook was samen pakte we de kleinste geniet momentjes aan om deze uit te vergroten tot mooie oplaadmomenten.

Ondertussen volgde ik met grote bewondering en belangstelling de voorbereidingen van mijn zwemheld Maarten van der Weijden die in augustus de elfstedentocht wilde zwemmen. Ik las tussen de verhuisdozen, verfpotten en aan bed van mijn meis opnieuw zijn biografie ‘Beter’ waarin hij schrijft over de strijd tegen de leukemie en het traject dat hij aflegde naar zijn olympische overwinning. Het verhaal van Maarten is voor mij een voorbeeld van doorzetten. Op 18 augustus was het zover, klaar met alle voorbereidingen en klaar voor de tocht. Op 20 augustus haalde Maarten met zijn ongelofelijke mooie prestatie van 163 km in 55 uur zwemmen een bedrag op van ruim 2,5 miljoen. Met groot respect en tranen in mijn ogen keek ik naar de beelden. Hoe mooi dat er ook na deze dag massaal gestort blijft worden ten behoeve van het kankeronderzoek.  In september gaat hij met 4,7 miljoen zijn streefbedrag voorbij. Niet te geloven toch, 4,7 miljoen, in 2001 werd de overlevingskans van Maarten tussen de 30 en 50 procent geschat nadat bij hem lymfatische leukemie werd geconstateerd. 17 jaar later zwemt hij 163 km en haalt hij voor onderzoeken naar kanker dit astronomische bedrag bij elkaar. Zo een verhaal geeft je toch kracht, het geeft een enorme boost aan je doorzettingsvermogen. Het bewijst dat het mogelijk is om uit een diep dal opnieuw de top van de berg te bereiken.

De laatste weken lijkt langzaam de rust is ons fijne huisje terug te keren en lijken we heel voorzichtig een beetje tijd te krijgen om te genieten van en met elkaar.

Ik heb vertrouwen in 2019, de tegenslagen van 2018 laten we achter ons. We gaan voor een gezond mooi en liefdevol nieuwjaar!

Als je naar het verleden blijft kijken mis je de toekomst

Avicii ‘waiting for love’

 

Nieuwe bezems blijven moeilijk

Ik weet nog zo goed dat ik tijdens een vakantie mijn groep cursisten voor een aantal weken overdroeg aan een andere coach. Een sportieve meid, pas begonnen met werken en nauwelijks praktijkervaring. Maar absoluut spontaan en met kennis. Toen ik terugkwam van een heerlijk vakantie en weer voor mijn vertrouwde groep stond had een van mijn cursisten helemaal de spirit. Onder mijn begeleiding stond ze al een aantal weken stil, ik was reuze benieuwd (en eerlijk is eerlijk ook jaloers) hoe deze doorbraak gekomen was. Ach Peet zei ze, “Nieuwe bezems vegen gewoon altijd schoner”. Een tikkeltje onzeker door de opmerking begon ik aan mijn cursus.

Afgelopen jaren hebben wij als gezin ontelbare wisselingen gehad in zorgverleners. Soms door wisseling van soort zorg of therapie. Vaker kwamen de wisselingen doordat de betreffende hulpverlener zwanger, ziek of overspannen was of overstapte naar een andere baan. Het blijft altijd lastig om weer opnieuw te beginnen maar langzaam begint het te wennen. Het zou wel moeten, leuk of niet, de personeelswisselingen in de zorg horen er nu eenmaal bij. Ik probeer tegenwoordig meer de functies te zien in plaats van de personen. Op die manier probeer ik mezelf te beschermen. Is de betreffende zorgverlener echt van korte duur dan werkt dit best aardig. Als de betreffende zorgverlener intensiever is  en/of al een aantal jaren een rol speelt in ons gezin is dit een stuk moeilijker. Maar zoals ik weleens tegen de kinderen zeg; Als je het maar vaak genoeg en overtuigend hardop tegen jezelf zegt, ga je er in geloven. Dus, blijf ik hardop herhalen als er een zorgverlener vertrekt, het is maar een functie, het is maar een functie, echt gewoon een functie.

In de praktijk blijft een vertrek of wisseling echter gewoon vaak balen, verdrietig en moeilijk. Na een laatste gesprek met onze therapeut die vertrekt ging ik naar een vriendin. Ik bleef hangen in mijn baalmoment en was verdrietig over het vertrek. Hoe vaak ik ook bij mezelf dacht het is maar een functie, het hielp niet.  Tijd om over te schakelen naar beschermingsplan 2: de uitspraak van mijn cursist die nog altijd was blijven hangen; ‘Nieuwe bezems vegen altijd schoner’.

Bij mijn vriendin vermengde mijn twee beschermingslagen zich met elkaar en bleef ik hardop herhalen, ‘nieuwe bezems vegen altijd schoner’.

Mn vriendin sloeg een arm om mijn schouder en zei, ‘tja maar jammer genoeg kennen de oude bezems alle hoeken en gaten’.

Oke… klaar, daar kwamen de tranen. Bahbahbah…

Ze had gelijk want na een aantal weken van afwezigheid kwam de betreffende cursist toch weer terug op mijn cursus. Ik was verbaasd, vroeg haar naar de ‘nieuwe bezem’. Ach Peet voor al die hoeken en gaten,heb ik toch echt een oude bezem nodig.

Gek genoeg had ik het laatste deel van die uitdrukking verbannen, was het echt vergeten. En weetje, ik ga hem opnieuw vergeten, want heel eerlijk, we hebben geen keuze. Maar gelukkig leert  de ervaring; óók nieuwe bezems kunnen bij de hoeken en gaten komen, niet meteen maar soms toch sneller dan verwacht!

Inktvlek met vleugels

Ik zou zo graag een toekomst-engeltje willen spreken. Hoeft niet lang, al is het maar voor een uurtje. Gewoon even vragen wat is nu wijsheid, wat zal ik doen?

Continu moeten we keuzes maken. Sommige keuzes zijn best leuk, zo koos ik samen met mijn meis ervoor om voor het eerst eens samen uit eten te gaan! Saampjes, op een onmogelijke tijd in een rustig restaurant. Wow hoe bijzonder, hoe gezellig en speciaal. Als ik tijd over heb met mijn toekomst-engel  zou ik zeker ook vragen, noem eens een paar dingen die we echt moeten doen, ondernemingen die ondanks de hoge drempel zo ontzettend waardevol speciaal en bijzonder zijn om op terug te kijken.

We staan voor een aantal keuzes, moeilijke beslissingen die genomen moeten worden. Een psycholoog zei eens tijdens een crisis van mijn meis; ‘In angst moet je geen keuze maken’. Mooi gezegd en zeker waar. Maar toch ontkom je er niet aan om in een zware periode waarin de angst voor het welzijn van je kind overheerst een keuze te moeten maken. Vanmorgen kreeg ik een bericht van een goede kennis. Na jaren doorzetten, bikkelen en overleven is haar grootste angst waarheid geworden. Haar 13 jarige zoon is opgenomen in een gesloten instelling. Het was op, moegestreden en uitgeput werd het vanmorgen vroeg een crisisopname voor de dappere vent. Ik voel zo mee met de moeder en het gezin. Met alle liefde hadden ze wat tijd met mijn toekomst-engeltje mogen krijgen. Had het engeltje maar gezegd dat ze misschien eerder al een andere keuze hadden moeten maken. Had het engeltje er maar voor kunnen zorgen dat de dappere zoon dan vanuit een hele andere situatie aan de opname begonnen was. Had het engeltje ze op zijn minst maar kunnen voorbereiden, zodat  de intense pijn en het verdriet van nu misschien net iets dragelijker was geweest.

Wij staan op dit moment voor een aantal beslissingen die zoveel invloed gaan hebben op de toekomst. De toekomst van onze lieve dappere zoon. Laat de angst niet overheersen bij het maken van een beslissing hoor ik de psycholoog weer zeggen. Tja, als ik de angst voor een nog grotere terugval van mijn kanjer niet mee neem, heb ik eigenlijk de keuze gemaakt. Maar is dat dan de juiste keuze? Is het in de praktijk eigenlijk wel echt zo dat je de angst niet mag laten overheersen? Of is het misschien meer een mooi therapeuten gezegde. Iets wat je kan zeggen als je om 5 uur de deur van je praktijk dicht trekt. Iets wat je makkelijk kan zeggen als het niet over jou kind gaat.  

Terug naar de realiteit moet ik inzien dat mijn toekomst-engeltje niet bestaat. Te lang heb ik naar het engeltje gezocht. Ik ruil mijn wens voor een toekomst-engel in voor een notitieblok met pen. Ik maak de balans op. Ik noteer de keuze vanuit professionaliteit, de keuze vanuit mijn moederliefde. Ik noteer de realistische keuze, ik onderstreep welke keuze voor mijn gevoel te theoretisch zijn en omcirkel de keuze die gebaseerd zijn op angst. Het papier wordt een wirwar van woorden en strepen. Ik staar ernaar en zie een traan die op het papier valt  de inkt doen uitvloeien. Ik staar naar de vlek op het papier, door mijn tranen heen lijkt de uitgelopen inkt niet op een vlek. Het lijkt op vleugel, het lijkt op een vleugel van een engel…Ik wrijf in mijn ogen en ga verder met het schrijven van allerlei argumenten, voors en tegens. Bovenaan zet ik ‘Geen druk, neem de tijd’ een advies wat een coach mij laatst gaf. Een vreemd gevoel overvalt me, Misschien ben ik wel zelf het toekomst-engeltje. Misschien bestaat het advies van de toekomst-engel wel uit alle argumenten die in mijn hoofd zitten. Alle argumenten die ik heb gehoord en samenvoeg met de praktijk en mijn moederliefde voor mijn zoontje. Is dat echt, heb ik op deze manier dan een toekomst-engeltje gevonden?

Als ik de antwoorden op mijn vragen heb, de moeilijke knoop heb doorgehakt zal ik het misschien weten. Tot die tijd zal ik genoegen nemen met mijn inktvlek met vleugels.

Bliksem is weer thuis!

Het was liefde op het eerste gezicht. Na een moeilijke periode met emotionele en keiharde tegenslagen zagen we na een donkere periode eindelijk weer een twinkeling in onze zoon zijn ogen. We hoorden voorzichtig een lach in zijn stem toen hij de kleine 16 weken oude koningspoedel riep en deze ondeugend naar hem toe kwam. De poedel keek hem onschuldig, maar uitdagend aan, er was een onbeschrijfbaar oogcontact en de liefde tussen beide was een feit.
Twee weken later lag de kleine Bliksem op schoot bij onze jongste kanjer en reden we van de fokker terug naar huis. We waren dolgelukkig met de komst van Bliksem. Klaar voor een nieuwe periode, een nieuw begin…

Onverwachts kwamen wij opnieuw in een turbulente periode. We verhuisden naar ons lang verwachte droomhuisje en gelijktijdig waren er een aantal spoed ziekenhuis opnames van onze meis. We vlogen tussen de verhuisdozen, oude huis, nieuwe huis, dokters en ziekenhuis door naar de puppycursus.
Tijdens de wekelijkse puppycursussen werd Bliksem steeds banger en onzekerder. Ook tijdens het uitlaten blafte hij steeds vaker en steeds feller naar fietsers en voorbijgangers. Het uitlaten werd steeds meer een uitdaging. Terwijl onze andere honden vrolijk aan het spelen waren tijdens het uitlaten, werd Bliksem steeds feller en angstiger. We deden ons uiterste best, maar konden het gedrag van Bliksem niet keren. Onze zoon kwam nauwelijks nog buiten met Bliksem en we zagen opnieuw regelmatig de ogen van onze kanjer zich vullen met tranen. We hoorden weer regelmatig verdriet in zijn stem, het verdriet zo zichtbaar als hij Bliksem probeerde te troosten wanneer Bliksem weer gestrest terug kwam van het uitlaten.
Onze dierenarts raadde aan om de hulp van een ervaren gedragstherapeut in te roepen. Na enig speurwerk op internet werd onze aandacht getrokken door de Bend-to-assent® methode. Ontwikkeld door Mandy van Gelder. Wauw… het programma leek voor Bliksem gemaakt!
Met onze 3 speciale kinderen en totaal 4 honden zijn wij best een druk gezin, dus drie weken interne training leek ons het meest passend. Nog dezelfde week hadden we een afspraak met Mandy en Ernest.
Het gesprek was prettig, gaf vertrouwen en we besloten om Bliksem door Mandy volgens de Bend-to-assent® methode te laten trainen. Een paar dagen later kwam het o zo moeilijke afscheid. Bliksem ging naar het pension de Sierkamp van waaruit Mandy hem dagelijks ging trainen. De belofte van foto’s, filmpjes en verslagen die we iedere dag zouden ontvangen konden het gemis niet opvangen. Eerst zien, eerst ervaren of de training inderdaad het resultaat zou hebben bij Bliksem wat we wilden.

Iedere dag kregen we een uitgebreid verslag, filmpjes en foto’s. We zagen Bliksem naar de dierentuin gaan, over de markt lopen, in winkels lopen en spelen op de hei… We zagen in drie weken onze onzekere hond veranderen in een prachtige, trotse zelfverzekerde en vrolijke jonge hond. We zagen ook de glans in de ogen van onze zoon weer terugkomen, we hoorden de glimlach in zijn stem als we de filmpjes en foto’s van de training aan het kijken waren.
In de drie weken is niet alleen Bliksem veranderd. Ook wij zijn aan het werk gezet. We hebben iedere dag geleerd van Mandy. Iedere dag tijd genomen om ons te verdiepen in de hondentaal.

IMG-20181012-WA0020

Drie weken later, we mogen Bliksem weer ophalen. Onze zoon is zenuwachtig, heeft buikpijn en we zien in zijn ogen angst en zorgen. Maar dan, nog geen half uur later kijken wij vol trots naar onze zoon. Hij loopt samen met Bliksem voor ons uit. Rechtop en zelfverzekerd, aangemoedigd door Mandy loopt hij samen met Bliksem over de markt, in de winkel en even later op de hei.
Wauw.. een slikmomentje… een gevoel van dankbaarheid en vertrouwen overvalt ons. Nu is het aan ons. We gaan samen met onze zoon ons uiterste best doen om een goede leider voor Bliksem te zijn. Gesteund door Mandy op de achtergrond hebben wij onze roedel weer compleet.
We beginnen binnenkort aan de training om Bliksem mogelijk op te leiden tot hulphond. Want een ding is zeker, Bliksem opent deuren voor onze zoon die voor vele gesloten bleven.”

Vallende blaadjes in de mist

Nog 2 maanden en dan is het kerst…. Ik hou van deze maanden. Ik geniet van de herfst. De mooie kleuren in de natuur in combi met wind en beetje kou… heerlijk. Als de blaadjes vallen, de temperatuur daalt, de eerste kruidnoten weer in de winkel liggen trek ik ook eindelijk weer mn hardloopschoenen aan. Even een rondje rennen in de koude wind, de frisse regen daar tank ik helemaal van bij.

Ik besef maar al te goed dat de vallende blaadjes niet voor iedereen de meest fijne periode is. Wist je dat ongeveer 40% van de bevolking zich tijdens de donkere en koude maanden onprettig en minder energiek voelt? Voor ongeveer 3% van de mensen zijn de klachten zo sterk dat het om een seizoensgebonden depressie gaat.

Regelmatig schijnt het zo te zijn dat  als je als tiener al moeite had met het donkere seizoen dit niet meer verbeterd. Ik heb de donkere maanden altijd heerlijk gevonden. Alhoewel ik weet nog toen mijn kinderen alle drie in kleuterleeftijd waren ik daar toch een periode heel anders over dacht. 20171026_145601Even snel een stukje lopen of de hond uitlaten, pffff…. dat was zo simpel niet. Iedereen de jassen, handschoenen en sokken met schoenen aan was een pittige uitdaging. Daarbij was onze kleine Jojo (toen nog hondje alleen) nou niet echt een goed voorbeeld. Het liefste maakte ze rechtsomkeer bij het voelen van de natte straat. Oké, als het moet dan even heel snel naar buiten en de behoefte doen naast het gras, want je gaat als kleine hond toch zeker niet op dat natte koude gras staan! De herfst was in die periode ook een vooraankondiging van een nog grotere uitdaging… de sinterklaas stress. Een uitdaging waar je met alle energie van de wereld gewoon niet aan kon ontkomen. 

Nu de kinderen ouder zijn en de aankleed en sinterklaas uitdaging voorbij zijn komt de liefde voor de donkere seizoenen weer langzaam terug bij mij. 

Vreemd eigenlijk, want het zijn nog steeds totaal niet de makkelijkste maanden van het jaar. Mijn meis behoort tot de 40% van de bevolking voor wie de kortere dagen niet makkelijk zijn. Niet alleen de blaadjes die vallen maar ook de feestdagen en eindejaars-vermoeidheid en stress zijn een moeilijke combinatie.  Ieder jaar opnieuw moeten wij alle zeilen bijzetten om deze tijd van het jaar weer zo goed mogelijk door te komen. 

Schotse wetenschappers van de University of Stiriling stelde vast dat een stevige wandeling een belangrijke rol kan spelen in de behandeling tegen depressie.  Eerdere onderzoeken bevestigen al dat lichamelijke inspanning een positieve invloed heeft op het verhelpen van depressieve klachten. Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat je een depressie oplost met alleen een stevige wandeling. Maar een dagelijkse herfstwandeling helpt zeker mee om tijdens sombere periodes positieve energie op te doen.

Ik ben ontzettend dankbaar dat de inmiddels 8 maanden oude Liebe een fantastisch team vormt met mijn meis. Iedere dag opnieuw kan de trouwe viervoeter haar overhalen voor een mooie wandeling.

De lieve Liebe lijkt het herfstweer meer te waarderen dan de warme dagen in de zomer. Hij geniet zichtbaar van het rennen door de bladeren en het dolle op de dijk. Hij zorgt voor een grote glimlach op het gezicht van mijn meis als hij zijn langharige snoet in de wind houdt en met zijn mooie en dan zichtbare ogen mijn meis aankijkt alsof hij zegt; ‘best beetje fijn hé, de herfst!’

Verleden week was het een ochtend behoorlijk mistig. Samen met Liebe liepen we over de dijk. Liebe sprong vrolijk in het rond en leek extra te genieten. ‘Liebe vindt het ook fijn, als de wereld zo klein gemaakt is door de wolken’ fluisterde mijn meis met een glimlach. 

Dat moment is toch een cadeautje… een moment om te koesteren en aan terug te denken als de bomen ook hun laatste blad verliezen.

 

Vreselijke uitdrukking, kleine kinderen…

Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen….

Oooo wat vind ik dit een vreselijke uitdrukking. Het is een uitdrukking die me meer dan kwaad kan maken, het bloed onder mn nagels vandaan haalt, een uitdrukking die echt het slechtste in me naar boven haalt. En echt met regelmaat hoor ik deze uitdrukking…

Mijn tweeling is inmiddels 13 en de oudste is 15. Zijn ze groot? Zijn de zorgen nu ineens groter dan toen ze net geboren waren?

Mijn meis heeft als baby gevochten voor haar leven, na een zware operatie lag ze een week lang aan alle toeters en bellen op de intensive care van het Sophia Kinderziekenhuis Rotterdam. Nou geloof me, dat voelde toen niet als een kleine zorg.  We verbleven met de rest van het gezin dichtbij in het Ronald Mcdonalds huis.

Ik herinner me dat ik in de koffiekamer samen met een andere moeder een kop koffie dronk. De moeder vroeg waarom ik in het huis verbleef, zonder op antwoord te wachten vertelde ze in een paar zinnen haar verhaal. Een paar weken geleden gingen ze naar de dokter omdat haar zoontje van 4 niet zo goed kon poepen en veel buikpijn had. Binnen 2 weken zijn we van de poep naar kanker gegaan vertelde ze in dezelfde adem. Nu bestaat onze wereld uit chemo, spugen en overleven. En jij? Pffff… slik…. Wat een bewondering en respect had ik voor deze moeder. Ze zag er zo sterk, mooi en dapper uit. Zelf zag ik er niet uit, ongekamde haren, kringen onder mijn betraande ogen. Dan viel het bij mij mee…. wij hadden net het fantastische nieuws van de chirurg te horen gekregen dat de operatie geslaagd was. De kapsels om het gezwel van onze 3 maanden oude meis was nog helemaal gaaf. Het grote gezwel hadden ze zonder lekken in zijn geheel kunnen verwijderen wat inhield, dat er geen chemotherapie nodig was voor onze kleine meis en het erop leek dat ze vrijwel zeker volledig zou herstellen van de zware operatie.

Zwijgend maar met een vreemd soort steunende verbondenheid  dronken we onze koffie en gingen ieder met onze eigen gedachten onze eigen weg. Een paar dagen later kwamen we elkaar tegen in de speelkamer van het ziekenhuis. Ik rende van de kinderafdeling naar de speelkamer en zag de sterke moeder. Ze keek verbaasd wat ik in de speelkamer deed. Ik vertelde dat we vannacht de tweelingbroer van onze meis vanuit het huis naar de eerste hulp hadden gebracht en hij ook was opgenomen. Een pittige astma aanval waar hij niet zelf uit kwam had ervoor gezorgd dat ik om 3 uur vannacht met de kleine man in mijn armen naar het ziekenhuis was gerend. Hij lag nu op de kinderafdeling, de afdeling waar als alles goed ging over 2 dagen ook onze meis naar toe zou gaan. Onze oudste hadden ze opgevangen in de speelkamer van het ziekenhuis, die kwam ik nu even een knuffel brengen. De sterke moeder stond op en pas op dat moment zag ik haar verdriet, haar betraande en verdrietige ogen en lege blik. Ze pakte me hand en wenste me al het goeds. Ik ga naar huis zei ze, wij gaan thuis herinneringen maken en genieten van de laatste weken samen…..

Het is inmiddels 13 jaar geleden en nog steeds als ik terugdenk aan deze sterke dappere moeder en haar mooie zoontje rollen de tranen over mijn wangen en wordt ik overspoeld door verdriet. Als je oog in oog hebt gestaan met deze dappere moeder, haar mooie zoontje in de ogen hebt gekeken dan kan je toch niet over je hart verkrijgen om te zeggen, kleine kinderen, kleine zorgen…

 

Ik weet nog dat wij naar de jaarlijkse meerlingendag gingen. Hij werd toen georganiseerd in dierentuin Blijdorp. Onze toen 3  en 4 jarige dondertjes liepen alle kanten uit behalve dezelfde kant. Dus een meerlingendag leek ons in het kader van herkenbaarheid superleuk. Al snel bleek de keuze niet zo heel handig. De kinderen waren binnen een uur volledig overprikkeld en ook ikzelf werd nogal geïrriteerd en overprikkeld van alle tweelingbuggy’s, drielingwagens en krijsende kinderen. Oke, wegloop herkenbaarheid volop, 3 peuters lopen bij alle ouders structureel ieder hun eigen kant op.

In een tel van onoplettendheid verloren we onze jongste uit het oog… In paniek keek ik om me heen, waar andere ouders misschien nog de rust kunnen bewaren om te zoeken waren wij behoorlijk in paniek. Hij was al overprikkeld, in combi met zijn pittige spanningsastma en wegrakingen wil je hem in zo een drukte echt geen moment uit het oog verliezen. We rende met ieder een kind onder ons arm in een razend tempo naar allerlei hoekjes die enige rust leken te bieden. Gelukkig, na niet al te lange tijd zagen we onze kleine kanjer staan, in een beetje afgelegen rustig hoekje. Helemaal versteend, met piepende ademhaling en paniek in zijn ogen hebben we hem in de buggy gezet, zo snel mogelijk weg van deze drukte. Met inmiddels drie hevig overprikkelde, huilende en paniekerige kinderen liepen we zo snel mogelijk de dierentuin uit, weg van de drukte, herrie en teveel aan indrukken. Was dit een klein probleem een kleine zorg? Opzich wel, alhoewel na de eerste hevige ontlading thuis volgde de dagen erop een hoop gehuil, oververmoeidheid van de nachten die overheerst werden door nachtmerries, astma aanvallen en onrust omdat deze ervaring echt een kleine week nodig had om bij de kleine kanjer een plek te krijgen. Ik kan je zeggen dat het op dat moment niet echt voelde als kleine zorg.

Laatst ervaarde mijn inmiddels 13 jarige kanjer dezelfde paniek op school. Tijdens de leswisseling was er door een tentoonstelling op school meer dan normale drukte in de gang. Hij raakte hierdoor volledig gedesoriënteerd, zijn ademhaling ging al snel over in snel en piepend hyperventileren. Door de paniek was hij zijn klasgenoten uit het oog verloren en stond verloren en versteend midden in de gang. Geen idee waar hij naartoe moest…Was het nu een groter probleem? Of valt het  nu meer op omdat je van een schoolgaande puber niet verwacht dat hij de weg kwijtraakt in zijn eigen school?

Fietsen is ook zo iets. Onze jongste fietst niet, fietsen geeft een overdaad aan prikkels in combi met soms onverwachte bewegingen van de medeweggebruikers alles behalve fijn. Een 13 jarige jongen die niet fietst is voor de buitenwereld toch wel vrij onbegrijpbaar. Ik kan denk ik echt een boek vol schrijven over de opmerkingen die je naar je toe geslingerd krijgt als iemand denkt dat het belangrijk is om hierover zijn mening te geven. Ook voor leraren op de school blijft het fietsverhaal een onbegrijpelijk  ding. Kom op zeg, een gezonde hollandse jongen van 13 jaar, fietsen met die luie kont, de jeugd van tegenwoordig komt niet meer buiten, vroeger fietste wij 20 km naar school, zonder mopperen!

Al schrijvende denk ik dat we de uitdrukking gewoon beetje moeten aanpassen iets met onzichtbare en zichtbare zorgen,  of iets met begrip en onbegrip?

Weekje wachten

Een kort bericht… ‘volgende week plannen we een afspraak.. ‘ Tranen rollen over mijn wangen. Tuurlijk, volgende week…wat is nou een weekje? Ik klap boos mijn laptop dicht en kijk naar het vermoeide gezicht van mijn zoontje, we hebben geen keuze, tuurlijk we wachten wel een weekje.

Enig idee wat er in één week kan gebeuren. In één week kan een mooie bos bloemen verwelken tot een treurig bundeltje takken. In één week kan je zo in de put raken dat je het niet meer overziet. Één week niet slapen is vrijwel onmogelijk. Randy Gardner bleef in 1963 264 uur wakker. Dat is 11 dagen, echt uitzonderlijk, is gewoon bijna twee weken.  Een mens kan langer zonder eten dan zonder slaap. Het is haast onmogelijk om na 48 uur niet in slaap te vallen, je krijgt last van stemmingswisselingen, geheugenverlies, hallucinaties en verlies van coördinatie.

Één week of 7 dagen vakantie op een onbewoond eiland met alleen maar vredige rust, palmbomen en een blauwe zee lijkt me veel te kort. Terwijl nog één week wachten op een afspraak die gemaakt wordt…. Dat is een week die eeuwig duurt, een week waarvan je ieder uur wel een keer op de klok kijkt. Één week waarin je leeft tussen hoop en realiteit. Één week waarin je (uit zelfbescherming) weet niet te veel te moeten verwachten maar in diezelfde week put je ook weer kracht uit de hoop. Hoop dat het ditmaal anders gaat, geen wachtlijsten, geen tegenslagen gewoon hopen op  spijkers met koppen slaan, meteen actie en doorpakken.

Weet je wat ik nog het lastigste van het wachten vind? Het gevoel van onbegrip. Voor de optocht van hulpverleners is het 5 uur einde werkdag. Ach doe eens gek, we werken over tot 6 uur maar dan gaat ook echt de deur dicht. Wij hadden een keer het toppunt. Een thuiszorgmedewerker probeerde mijn meis zover te krijgen een bepaalde activiteit te ondernemen. De spanning liep op, ik waarschuwde nog, je gaat te ver. Maar het was te laat. M’n meis kwam in haar eigen wereldje, we verloren contact en overstuur rende ze naar buiten…weg… De thuiszorgmedewerker kijkt op haar horloge, ze komt toch wel zelf terug? Nee, ze komt niet zelf terug, blijf jij bij de jongens ik ga zoeken. Ik schoot in mijn jas en snelde weg op mijn fiets. Op zoek naar mijn meis. Een paar minuten later kreeg ik een apje… Yes, de thuiszorgmedewerker. Misschien is meis toch wel zelf naar huis gekomen! Maar helaas, het was 5 uur. Ze vroeg zich af in het apje hoe lang het nog duurde voordat we thuis kwamen. Ze moest eten bij haar schoonouders, tja en die kan je niet laten wachten. Ik was zo verbaasd dat ik zei; ‘ga maar, ik red het wel alleen’….. Ze ging naar huis, later zag ik in de map dat ze een kwartier overwerk had genoteerd. Reden; ‘door weggelopen dochter jongens achter de computer zetten’.   Ik keek naar mijn jongens die nog keurig achter hun beeldscherm zaten zoals de thuiszorgmedewerker hun had gezegd. Meis ligt uitgeput van de middag op de bank. Ik sleep mezelf naar de keuken om een snelle maaltijd in elkaar te flansen. Ik dacht aan de thuiszorgmedewerker. Zou ze al aan tafel zitten? Zou het gezellig zijn bij haar schoonouders? Heerlijk relaxed genieten van een uitgebreide maaltijd, lekker wijntje erbij. Maar niet te veel wijn hoor, want morgen om 7 uur gaat de wekker weer, of niet? komt dat omgekeerd niet zo nauw?

Voor ons is het geen 5 uur einde werkdag. Sterker nog om 5 uur begint het vaak pas. De ontlading van alle opgestapelde prikkels, de vermoeidheid, de angst voor de volgende dag. Ondertussen sta je zelf in de keuken en probeer je een nog enigszins verantwoorde maaltijd te bereiden. Want hé, de structuur moet wel doorgaan, die kan geen weekje wachten!

Na het eten, poging huiswerk en de tas inpakken voor de volgende dag. Daarna kan het bedritueel starten. Als de kinders op bed liggen nog snel even de laatste troepjes van het aanrecht opruimen. Rond 10 uur in de avond zetten we via RTL gemist het journaal aan en met een beetje wilskracht lukt het om wakker te blijven en het leed van de wereld te volgen.

De week gaat voorbij, 7 dagen later, de afspraak wordt gemaakt! Jippie, het was echt één week! De mail met afspraakverzoek komt binnen… ik knipper met mijn ogen… 5 mogelijkheden, de eerste optie is over een maand, de laatste optie is 5 weken later, reageren binnen één week… Ik klik ze razendsnel  allemaal aan…en wacht op reacties. Ik begin opnieuw met tellen… Nog één week en daarna in het gunstige geval nog 4 keer één week…Als je het zo zegt valt 5 weken wachten toch best mee?