Dag lieve Jojo

De afgelopen decembermaand viel zwaar. Zo ontzettend zwaar dat het tegen het einde van het jaar voelde alsof we alleen maar met grote stappen achteruit waren gegaan. Waren de stappen echt achteruit?

De spanning en druk bouwde zich eigenlijk al eerder op maar we signaleerde het op dat moment niet als zodanig. Er was veel nieuws op ons pad gekomen, veranderingen in de zorg bij mn meis, uitbreiding in de uren van de jongste. Meer zelfstandigheid, meer verantwoordelijkheid voor de kinderen. Allemaal overwegend positief en natuurlijk bracht dat spanning mee, logisch iets nieuws moet eerst in de structuur komen. Maar het kwam niet in de structuur, de spanning werd overheersend. Oude angsten kwamen terug en nieuwe angsten ontwikkelde zich bij de kinderen.

En toen eind december was het op. We waren kapot van emoties en vermoeidheid . We besefte ons dat we terug moesten naar de basis, naar de veilige structuur met duidelijke grenzen. Het voelde in eerste instantie als een grote stap terug. Maar was dit wel zo? We kwamen op voor onze grenzen en stapte hier weer achter, terugkijkend hebben we dus eigenlijk een stap vooruit gezet. We hebben geprobeerd wat we wilde, toen dit niet lukte gingen we terug. Natuurlijk is dit even een slik momentje, natuurlijk is dit Levend verlies maar het is ook mooi dat we niet bleven doordenderen maar luisterde naar onszelf.

Tot ons grote verdriet ging ondertussen de gezondheid van onze kleine oude Jojo met echte grote stappen achteruit. Deze stappen konden we niet herstellen. We hebben haar moeten laten gaan. Hoe moeilijk om afscheid te nemen van de kleine knuffelbeer die eigenlijk gewoon onsterfbaar moest zijn. Liebe en Rifky waren tijdens deze intens verdrietige dagen zo bijzonder verbonden met de kinderen. Rifky voelde als eerste dat het tijd was voor Jojo om te gaan. Waar hij tijdens eerdere zware momenten voor Jojo dicht tegen haar aankroop nam hij nu afstand van haar. Op de een of andere manier nam hij zijn dappere baasje mee in het langzaam afscheid nemen. Toen de kleine Jojo daadwerkelijk was ingeslapen voelde er bij mn jongste en Rif een mooie rust waarin mn jongste al snel ruimte had terug te denken aan de mooie herinneringen die we met de kleine Jojo maakte. Mn meis verwerkt het verdriet totaal anders waarbij Liebe haar krachtig tot steun is. Wat een liefde, wat een band hoe hij op schoot gekleefd zat bij mn meis om haar tranen op te vangen. Hoe hij dicht bij haar bleef en op zijn manier kusjes en continu troost gaf.

Ik besefte dat we zelfs na bizar zware weken op een intens verdrietig moment overeind bleven en we de kracht hadden om door te gaan!

Ik zeg dat zijn geen stappen terug maar dat zijn bijzondere en waardevolle stappen vooruit.

Dag lieve jojo, we gaan je enorm missen dankjewel voor al je liefde en plezier wat jij ons bracht.