Levend Verlies

Levend verlies ken je die term? Zelf hoorde ik het enkele maanden geleden voor het eerst. Ik weet nog dat mijn eerste gedachten waren, dat is niet op mij van toepassing. Ik dacht dit is van toepassing op ouders van een ernstig ziek kind met bijvoorbeeld een zeldzame stofwisselingsziekte of kanker. Ik dacht meteen terug aan onze periode in het Ronald mcdonald huis waar we verbleven toen onze meis als baby een zware operatie onderging in het kinderziekenhuis.
Ik dacht terug aan een ontmoeting met een dappere moeder, ik vond haar een sterke bijzondere vrouw. Onze meis van toen drie maanden oud lag na een geslaagde operatie te vechten op de IC voor haar toekomst. Het driejarige zoontje van de dappere moeder lag een kamer verder, hij vocht voor zijn laatste weken…

Mijn beeld van het levend verlies blijkt niet juist. Levend verlies gaat om terugkerende gevoelens van verdriet en rouw als je ouder bent van een kind met een beperking of chronische aandoening.
Nog steeds vind ik het een heftige term waarvan ik denk dat hij niet helemaal op mij van toepassing is. Alhoewel…..Ik wilde afgelopen zomer heel graag met mijn meis een buitenrit maken. Bij meerdere maneges kreeg ik een NEE, een Nee omdat ze het niet aandurfde vanwege de conversiestoornis. Deze nee bezorgde mij absoluut een moment van verdriet. Net als in een rouwproces zat ik eerst in de ontkenning, ik moest en zou een manege vinden die niet zo moeilijk deed. Vervolgens werd ik ontzettend boos, hoe halen ze het in hun hoofd om NEE te zeggen! Later kon ik hun kant wel begrijpen, oke nog steeds met moeite maar als ik mijn best doe begrijp ik de afwijzing.

Door de jaren heen heb ik geleerd mijn ervaringen in het kinderziekenhuis een plek te geven. Niet continu tegenslagen te vergelijken met het afscheid nemen van een veel te jong kind. Toen ik me meer verdiepte in de term levend verlies dacht ik; ja inderdaad het leven met kinderen met een beperking is ook een verlies en heeft verwerking nodig. Het is niet te vergelijken met het definitief afscheid moeten nemen van je kind, het is een ander verlies, maar wel een verlies. Voor ons is het vanzelfsprekend geworden dat sommige activiteiten niet kunnen. Neemt niet weg dat ik ze diep van binnen niet zou willen. Neemt ook niet weg dat de confrontatie van de gedwongen grenzen regelmatig best pijn doen.

Manu kierse, klinisch psycholoog en rouwspecialist introduceerde de term Levend Verlies. Verlies waar je niet over kunt rouwen. Het betreft namelijk chronische rouw die in elke levensfase opnieuw terugkomt. Hij beschrijft het levend verlies als pittig en intensief. Met name wanneer je bij mijlpalen weer geconfronteerd wordt met wat jouw kind nog niet kan of nooit zal kunnen. Hij heeft denk ik toch wel een punt, want de confrontatie van het gemis of verlies kan je zomaar overvallen. Wat ik heel mooi vind is dat hij daarbij ook benoemt dat het een proces is dat kracht geeft. Je krijgt enorme doorzettingsvermogen, je wordt steeds assertiever en kunt meer genieten van de kleine dingen die er echt toe doen.
dav

2 gedachten over “Levend Verlies”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s