Eindelijk geen dertien meer!

Eindelijk geen dertien meer! Ik weet nog zo ontzettend goed dat ik als kind absoluut geen dertien wilde worden. Ik wilde het niet vieren, ik wist zeker dat het een rampjaar zou worden. En….Het werd idd een rampjaar, ik kwam in het ziekenhuis te liggen, school lukte dat jaar totaal niet. Hoe hard ik ook bleef zeggen dat ik twaalf jaar was, het hielp niets. Het was en bleef gewoon een rampjaar.

Weet je eigenlijk waarom dertien een ongeluksgetal is geworden? Aan het Laatste Avondmaal zaten dertien man (Jezus en de twaalf apostelen) en niet veel later werd Jezus verraden. Er zijn ook  mogelijk andere oorzaken, zo werden in 1307 op vrijdag de dertiende alle Tempeliers opgepakt. En in een Noorse sage verschijnt de duivelse god Loki als dertiende gast op een feest en dompelt de aarde in rouw.

Toen mijn oudste bijna dertien jaar werd had ik wel even een slikmomentje. Mijn moeder herinnert mijn dertiende jaar ook nog heel goed en samen dachten we even terug aan dat heftige jaar. We spraken af om het niet te benoemen aan de kinderen en besloten ervan uit te gaan dat dertien jaar zijn ook gewoon leuk kan zijn! En dat was het voor mijn oudste, er gebeurde geen opvallend gekke of heftige dingen het was gewoon een jaar.

Dat gaf vertrouwen voor als mijn tweeling twintig maanden later dertien jaar zal worden! Helaas werd voor mijn tweeling hun dertiende  jaar ook bikkelhard. Al snel na hun dertiende verjaardag kwam het verlies van de twee puppy’s die zouden worden opgeleid tot hulphonden. Het begon zo mooi en hoopvol maar het verhaal had een verdrietig en nog steeds onbegrijpelijk einde. Later in het jaar volgde er voor mijn meis een ziekenhuisopname die voor het hele gezin veel impact had. Mijn zoontje hield zich zo dapper. Hij deed zo ontzettend zijn best maar helaas ook voor hem werd het allemaal teveel en was de wereld gewoon te groot, te boos en te onbegrijpelijk. Het werd een zwaar jaar waar we als gezin hard hebben geknokt om staand te blijven.

Komt het nou echt door het getalletje dertien? Ik heb het me zo vaak afgevraagd. Ik ben echt niet extreem bijgelovig. Alhoewel ik niet onder een ladder doorloop, vrijdag de dertiende geen favoriete dag van mij is denk ik niet dat het echt aan het ongeluksgetal dertien ligt.

Ik denk zelf dat dertien zo een omslag is. Een leeftijd waarop ineens heel veel van je gevraagd wordt. Zowel school als de rest van je omgeving vindt het meer dan normaal dat je meer verantwoordelijkheden krijgt en neemt. Neem bijvoorbeeld het vervoer naar school. Toen mijn jongste nog op het schooltje van de boerderij zat waar hij groep 7 en 8 heeft gedaan vond niemand het vreemd dat hij met de auto gehaald en gebracht werd. Toen hij na de boerderij de grote stap maakte naar het regulier voortgezet onderwijs was het ook nog ‘normaal’ voor de buitenwereld dat hij gebracht en gehaald werd. Maar zo halverwege het jaar werd er toch wel verwacht dat hij op de fiets naar school kwam. Waar het niet op de fiets kunnen deelnemen in het verkeer nooit een probleem was geweest werd het ineens een puntje van aandacht. Heel dapper was mijn zoontje naar de geschiedenisleraar toegestapt toen de leraar voorstelde om met de klas op de fiets naar een museum in de stad te gaan. Mijn zoontje probeerde na de les uit te leggen aan de leraar dat fietsen in het verkeer hem niet lukt. Helaas lachte de leraar hem hard uit… ‘Kom op, een gezonde Hollandse jongen kan toch zeker wel fietsen!’ ‘Niet aanstellen, ik zet een fiets klaar en gewoon trappen op de pedalen’. Jammer genoeg lukte het niet om met de betreffende leraar in gesprek te komen en kwam er op mijn mail waarin ik uitleg gaf over de combinatie autisme met angststoornis en verkeer geen reactie. De dag van het leuk bedoelde uitje was mijn zoontje ziek en voelde zich nog heel lang ellendig omdat hij als gezonde Hollandse jongen niet kan fietsen.

Tijdens het hele proces van het veranderen en ouder worden is het ook mooi en bijzonder om te zien dat de kinderen zelf steeds meer gaan begrijpen. Mijn meis weet  bijvoorbeeld heel goed dat het meer dan fijn is dat Liebe buiten of in een winkel kan zorgen dat voorbijgangers op de juiste afstand blijven. Mijn jongste kan steeds vaker zijn angsten tijdig aangeven waardoor heftige lichamelijke reacties soms uitblijven. Jarenlang hebben we geprobeerd om de kinderen klaar te maken voor de grote wereld. We zijn nu op een tijd aangekomen dat we de grenzen weten en deze zullen moeten accepteren. Sommige situaties zullen altijd een brug te ver blijven. Onze systeemtherapeut zegt ons dan; ‘Jarenlang heb je de kinderen leren aanpassen aan de omgeving, nu is het tijd dat je de omgeving aanpast aan je kinderen’.

Al met al ben ik toch stiekempjes heel blij dat de jongste nu ook  hun dertiende jaar voorbij zijn. Ik zeg kom maar op met de veertien! Samen met de honden zijn we klaar voor het groter worden en staan we sterker dan ooit!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s