Volksverhuizing voor een midweekje aan de Moezel Deel 2: in het hotel

Onze eerste vakantie met zijn viertjes en ook de eerste vakantie dat Rifky en Liebe meegaan als hulphonden in opleiding. Mijn oudste is met Be Active onderweg naar Duitsland om daar te gaan snowboarden. Wij hebben een hotel geboekt aan de Moezel met volpension. In het restaurant mogen geen honden. We hebben thuis afgesproken dat we Rif en Liebe tijdens ons eten op de kamer laten. We weten dat ze door hun europese erkenning mee mogen maar het is voor de honden ook allemaal vreemd, best hard werken met het steunen bij alle nieuwe indrukken dus ons eten is hun rustmoment, dachten we.

We kwamen in de middag aan bij het hotel. Tot grote vreugde van de kinderen bestond het laatste stuk van de route uit haarspeldbochten. ‘Speldbochten’ staat bij de kinderen gerant voor vakantiegevoel en genieten. Het hotel was mooi gelegen en grenste direct aan een wandelgebied waar de honden heerlijk los mochten en voluit konden rennen en spelen.  Hoe mooi en fijn. Na het uitpakken, uitlaten van de honden en verkennen van het hotel was het tijd voor ons eerste diner.

dav

We kregen een tafeltje midden in een klein en redelijk vol restaurant, op de achtergrond muziek, niet wetend wat we gaan eten. Na 5 minuten in het restaurant stond ik weer buiten met mijn meis. Volledig overprikkeld, overstuur en bovenal vol onbegrip waarom Liebe niet mee mocht. Mijn man  was nog samen met de jongste in het restaurant. De jongste zat met een wit gezichtje van de buikpijn en misselijkheid aan het tafeltje. Toen we weer binnenkwamen vroeg hij met tranen in zijn ogen, ‘Mag ik al naar Rif?’

Zucht…. hoe hebben we het kunnen verzinnen om tijdens misschien wel het moeilijkste moment van de dag, het eten in een restaurant zonder de honden te gaan.

Gelukkig waren de medewerkers van het hotel meer dan begripvol en enige tijd later zaten we aan een rustige tafel samen met de honden te eten. Wouw, wat een steun gaven de honden. Natuurlijk weten we dit al veel langer, hebben we de steun al ontelbare keren ervaren maar dit moment, het was kippenvel, het was zo bijzonder hoe de kinderen zich konden herstellen door de aanwezigheid van de honden. En wat waren we trots op de honden, rustig en geduldig namen ze de knuffels in ontvangst en toen de kinderen aan het eten begonnen lagen ze superbraaf naast de stoel. Maar wat ook bijzonder was, het begrip en flexibiliteit van het hotelpersoneel. Geen enkel probleem om voor de rest van de midweek voor alle maaltijden hetzelfde tafeltje voor ons te reserveren,  onze bijzondere honden waren hierbij ieder keer meer dan welkom!

Was gedurende de hele vakantie de problemen zo eenvoudig op te lossen door het bijzijn van de honden? Dat is best een ingewikkelde vraag. Er waren momenten dat ik me echt afvroeg waar we aan begonnen zijn. We houden allemaal van de bergen, voelen ons meer dan thuis op de smalle wandelpaadjes die naar boven leiden van waaruit je de Moezel in alle pracht ziet stromen.  Maar hoe mooi en veel we ook genieten de angsten bij de kinderen zijn altijd aanwezig. De hoogte, het onbekende, spanning. Over het algemeen is de angst niet sterk genoeg om niet te gaan, maar tijdens een wandeling kan wel ineens de angst overheersen. Veel angsten worden gespiegeld met de honden. Op smalle paadjes niet altijd handig, we kwamen soms toch echt een paar handen tekort. Als extra moeilijkheid was niet iedere wandelroute nauwkeurig aangegeven waardoor het soms nodig was om tijdens de wandeling de route bij te stellen. Het blijkt keer op keer een pittige uitdaging om planningen bij te stellen. Maar op die momenten  ervaren we zoveel kracht van de honden. Die kunnen met hun knuffel hun kwispelende staart en hun vrolijke ongeduldige sprongen snel de rust weer terug doen laten keren.

Bij terugkomst in het hotel waren we na de wandeling allemaal moe en voldaan. De honden bij mijn meis op bed even niets en de mannen naar de sauna. Voor het eten liet ik de honden nog even lekker bij het hotel rennen en tijdens het eten aan onze rustige tafel lagen de vierpotige kanjers heerlijk naast de stoel  te slapen waar ze ongemerkt de steun gaven die de kinderen op dat moment nodig hadden.

IMG-20190223-WA0000

mde

 

 

 

 

Het grootste verschil dat Rif en Liebe nu hulphond in opleiding zijn zat eigenlijk in het aanzien van de vestjes. Op de site van het hotel staat nadrukkelijk dat in het restaurant geen honden mogen. Over het algemeen zijn wel gewend dat in Duitsland de honden gastvrij ontvangen worden.  Misschien hadden ze na uitleg aan het personeel ook wel zonder vestjes mee gemogen in het restaurant. Maar het fijne van de vestjes was dat ze ook nog een soort muurtje vormde voor de kinderen. Voorbij lopende gasten die de honden niet aanhalen of aaien omdat ze duidelijk zichtbaar ‘aan het werk waren’. Ook vormde ze een muurtje voor de bediening, er was voor de serveerster geen ruimte om naast de kinderen het eten uit te serveren. De honden lagen zo naast de stoel dat de borden over de tafel neergezet werden. Lijkt een kleinigheid maar het niet dichtbij staan van personeel geeft zoveel rust aan de kinderen.

Wat ik het meest fijne vond aan de  vestjes was wel het begrip. Geen vragen, opmerkingen over het ras van  honden, geen vragende blikken als je even met je kind naar buiten loopt omdat de spanning oploopt, maar voelbaar begrip, begrip zonder woorden op gepaste afstand!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s