Een naar jaar

In de laatste week van het jaar kijk ik terug op 2018. 2018 was een naar jaar voor ons. Een jaar wat totaal onverwachts overheerst werd door zorgen, tegenslagen en veel verdriet. Ik denk dat het begin september was toen ik zo moe was van alles dat ik dacht, kunnen we de rest van dit jaar alsjeblieft gewoon overslaan. Nu alvast beginnen aan 2019. Zou ook het tragische ongeluk op 20 September met de stint waarbij vier kinderen en de begeleider om het leven kwamen niet gebeurd zijn.

Ik denk terug aan de maanden voorafgaand aan september. Zware maanden die ook totaal geen  rozengeur hadden. Op 20 april is het voor de 28 jarige Dj en producer Avicii klaar. De druk wordt hem teveel en hij pleegt zelfmoord. Zijn zelfmoord greep mij aan. Mijn oudste zoon was groot fan van zijn muziek. Een favoriet nummer was ‘waiting for love’. Als we samen naar dit nummer  luisterde en daarbij de clip bekeken was altijd een bijzonder en dierbaar momentje. Na het nieuws van zijn overlijden keken we opnieuw samen naar de clip, ontroerd en stil. Hopend dat de dood hem de rust heeft gegeven waar hij zo naar verlangde.

Rond deze periode gingen wij met ons gezin ook weer door verdrietige weken. Misschien dat het me daarom extra aangreep, tegelijk gaf het ook een soort vreemde kracht om door te gaan en te vechten voor betere tijden, zodat wij onze rust hier kunnen vinden, samen als gezin.

Ondanks dat 2018 voor ons overheerst werd door veel verdriet, tranen, tegenslagen en ziekenhuisbezoeken bracht het ons ook wat moois. Wij vonden ons droomhuisje en na jaren een te koop bord in de tuin verkochten wij eindelijk ons oude huis en konden ons droomhuis dus ook echt kopen.

We kwamen in een stroomversnelling terecht aangezien we een oplevertermijn hadden van 2 maanden.  Ons droomhuis was op dat moment niet veel meer dan een groot klusproject dus we probeerde het inpakken in het oude huis en het klussen in het nieuwe huis zo goed mogelijk te verdelen.

In theorie was de strakke planning haalbaar. Helaas werd op de dag van sleuteloverdracht van het nieuwe huis mijn meis in het ziekenhuis opgenomen. Dezelfde week werd de druk van school en alles teveel voor de jongste. De strakke planning werd vervangen door pure wilskracht en doorzettingsvermogen en mijn man en ik wisselde elkaar af met klussen, inpakken en ritjes naar het ziekenhuis. We bewezen opnieuw dat we samen een sterk en goed team vormen waarin we elkaar steunen en kunnen motiveren om positief te blijven.  Mijn oudste bikkelde door en door en hield zich knap staand tijdens deze moeilijke maanden. Hoe moeilijk en zwaar deze periode ook was samen pakte we de kleinste geniet momentjes aan om deze uit te vergroten tot mooie oplaadmomenten.

Ondertussen volgde ik met grote bewondering en belangstelling de voorbereidingen van mijn zwemheld Maarten van der Weijden die in augustus de elfstedentocht wilde zwemmen. Ik las tussen de verhuisdozen, verfpotten en aan bed van mijn meis opnieuw zijn biografie ‘Beter’ waarin hij schrijft over de strijd tegen de leukemie en het traject dat hij aflegde naar zijn olympische overwinning. Het verhaal van Maarten is voor mij een voorbeeld van doorzetten. Op 18 augustus was het zover, klaar met alle voorbereidingen en klaar voor de tocht. Op 20 augustus haalde Maarten met zijn ongelofelijke mooie prestatie van 163 km in 55 uur zwemmen een bedrag op van ruim 2,5 miljoen. Met groot respect en tranen in mijn ogen keek ik naar de beelden. Hoe mooi dat er ook na deze dag massaal gestort blijft worden ten behoeve van het kankeronderzoek.  In september gaat hij met 4,7 miljoen zijn streefbedrag voorbij. Niet te geloven toch, 4,7 miljoen, in 2001 werd de overlevingskans van Maarten tussen de 30 en 50 procent geschat nadat bij hem lymfatische leukemie werd geconstateerd. 17 jaar later zwemt hij 163 km en haalt hij voor onderzoeken naar kanker dit astronomische bedrag bij elkaar. Zo een verhaal geeft je toch kracht, het geeft een enorme boost aan je doorzettingsvermogen. Het bewijst dat het mogelijk is om uit een diep dal opnieuw de top van de berg te bereiken.

De laatste weken lijkt langzaam de rust is ons fijne huisje terug te keren en lijken we heel voorzichtig een beetje tijd te krijgen om te genieten van en met elkaar.

Ik heb vertrouwen in 2019, de tegenslagen van 2018 laten we achter ons. We gaan voor een gezond mooi en liefdevol nieuwjaar!

Als je naar het verleden blijft kijken mis je de toekomst

Avicii ‘waiting for love’

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s