Vreselijke uitdrukking, kleine kinderen…

Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen….

Oooo wat vind ik dit een vreselijke uitdrukking. Het is een uitdrukking die me meer dan kwaad kan maken, het bloed onder mn nagels vandaan haalt, een uitdrukking die echt het slechtste in me naar boven haalt. En echt met regelmaat hoor ik deze uitdrukking…

Mijn tweeling is inmiddels 13 en de oudste is 15. Zijn ze groot? Zijn de zorgen nu ineens groter dan toen ze net geboren waren?

Mijn meis heeft als baby gevochten voor haar leven, na een zware operatie lag ze een week lang aan alle toeters en bellen op de intensive care van het Sophia Kinderziekenhuis Rotterdam. Nou geloof me, dat voelde toen niet als een kleine zorg.  We verbleven met de rest van het gezin dichtbij in het Ronald Mcdonalds huis.

Ik herinner me dat ik in de koffiekamer samen met een andere moeder een kop koffie dronk. De moeder vroeg waarom ik in het huis verbleef, zonder op antwoord te wachten vertelde ze in een paar zinnen haar verhaal. Een paar weken geleden gingen ze naar de dokter omdat haar zoontje van 4 niet zo goed kon poepen en veel buikpijn had. Binnen 2 weken zijn we van de poep naar kanker gegaan vertelde ze in dezelfde adem. Nu bestaat onze wereld uit chemo, spugen en overleven. En jij? Pffff… slik…. Wat een bewondering en respect had ik voor deze moeder. Ze zag er zo sterk, mooi en dapper uit. Zelf zag ik er niet uit, ongekamde haren, kringen onder mijn betraande ogen. Dan viel het bij mij mee…. wij hadden net het fantastische nieuws van de chirurg te horen gekregen dat de operatie geslaagd was. De kapsels om het gezwel van onze 3 maanden oude meis was nog helemaal gaaf. Het grote gezwel hadden ze zonder lekken in zijn geheel kunnen verwijderen wat inhield, dat er geen chemotherapie nodig was voor onze kleine meis en het erop leek dat ze vrijwel zeker volledig zou herstellen van de zware operatie.

Zwijgend maar met een vreemd soort steunende verbondenheid  dronken we onze koffie en gingen ieder met onze eigen gedachten onze eigen weg. Een paar dagen later kwamen we elkaar tegen in de speelkamer van het ziekenhuis. Ik rende van de kinderafdeling naar de speelkamer en zag de sterke moeder. Ze keek verbaasd wat ik in de speelkamer deed. Ik vertelde dat we vannacht de tweelingbroer van onze meis vanuit het huis naar de eerste hulp hadden gebracht en hij ook was opgenomen. Een pittige astma aanval waar hij niet zelf uit kwam had ervoor gezorgd dat ik om 3 uur vannacht met de kleine man in mijn armen naar het ziekenhuis was gerend. Hij lag nu op de kinderafdeling, de afdeling waar als alles goed ging over 2 dagen ook onze meis naar toe zou gaan. Onze oudste hadden ze opgevangen in de speelkamer van het ziekenhuis, die kwam ik nu even een knuffel brengen. De sterke moeder stond op en pas op dat moment zag ik haar verdriet, haar betraande en verdrietige ogen en lege blik. Ze pakte me hand en wenste me al het goeds. Ik ga naar huis zei ze, wij gaan thuis herinneringen maken en genieten van de laatste weken samen…..

Het is inmiddels 13 jaar geleden en nog steeds als ik terugdenk aan deze sterke dappere moeder en haar mooie zoontje rollen de tranen over mijn wangen en wordt ik overspoeld door verdriet. Als je oog in oog hebt gestaan met deze dappere moeder, haar mooie zoontje in de ogen hebt gekeken dan kan je toch niet over je hart verkrijgen om te zeggen, kleine kinderen, kleine zorgen…

 

Ik weet nog dat wij naar de jaarlijkse meerlingendag gingen. Hij werd toen georganiseerd in dierentuin Blijdorp. Onze toen 3  en 4 jarige dondertjes liepen alle kanten uit behalve dezelfde kant. Dus een meerlingendag leek ons in het kader van herkenbaarheid superleuk. Al snel bleek de keuze niet zo heel handig. De kinderen waren binnen een uur volledig overprikkeld en ook ikzelf werd nogal geïrriteerd en overprikkeld van alle tweelingbuggy’s, drielingwagens en krijsende kinderen. Oke, wegloop herkenbaarheid volop, 3 peuters lopen bij alle ouders structureel ieder hun eigen kant op.

In een tel van onoplettendheid verloren we onze jongste uit het oog… In paniek keek ik om me heen, waar andere ouders misschien nog de rust kunnen bewaren om te zoeken waren wij behoorlijk in paniek. Hij was al overprikkeld, in combi met zijn pittige spanningsastma en wegrakingen wil je hem in zo een drukte echt geen moment uit het oog verliezen. We rende met ieder een kind onder ons arm in een razend tempo naar allerlei hoekjes die enige rust leken te bieden. Gelukkig, na niet al te lange tijd zagen we onze kleine kanjer staan, in een beetje afgelegen rustig hoekje. Helemaal versteend, met piepende ademhaling en paniek in zijn ogen hebben we hem in de buggy gezet, zo snel mogelijk weg van deze drukte. Met inmiddels drie hevig overprikkelde, huilende en paniekerige kinderen liepen we zo snel mogelijk de dierentuin uit, weg van de drukte, herrie en teveel aan indrukken. Was dit een klein probleem een kleine zorg? Opzich wel, alhoewel na de eerste hevige ontlading thuis volgde de dagen erop een hoop gehuil, oververmoeidheid van de nachten die overheerst werden door nachtmerries, astma aanvallen en onrust omdat deze ervaring echt een kleine week nodig had om bij de kleine kanjer een plek te krijgen. Ik kan je zeggen dat het op dat moment niet echt voelde als kleine zorg.

Laatst ervaarde mijn inmiddels 13 jarige kanjer dezelfde paniek op school. Tijdens de leswisseling was er door een tentoonstelling op school meer dan normale drukte in de gang. Hij raakte hierdoor volledig gedesoriënteerd, zijn ademhaling ging al snel over in snel en piepend hyperventileren. Door de paniek was hij zijn klasgenoten uit het oog verloren en stond verloren en versteend midden in de gang. Geen idee waar hij naartoe moest…Was het nu een groter probleem? Of valt het  nu meer op omdat je van een schoolgaande puber niet verwacht dat hij de weg kwijtraakt in zijn eigen school?

Fietsen is ook zo iets. Onze jongste fietst niet, fietsen geeft een overdaad aan prikkels in combi met soms onverwachte bewegingen van de medeweggebruikers alles behalve fijn. Een 13 jarige jongen die niet fietst is voor de buitenwereld toch wel vrij onbegrijpbaar. Ik kan denk ik echt een boek vol schrijven over de opmerkingen die je naar je toe geslingerd krijgt als iemand denkt dat het belangrijk is om hierover zijn mening te geven. Ook voor leraren op de school blijft het fietsverhaal een onbegrijpelijk  ding. Kom op zeg, een gezonde hollandse jongen van 13 jaar, fietsen met die luie kont, de jeugd van tegenwoordig komt niet meer buiten, vroeger fietste wij 20 km naar school, zonder mopperen!

Al schrijvende denk ik dat we de uitdrukking gewoon beetje moeten aanpassen iets met onzichtbare en zichtbare zorgen,  of iets met begrip en onbegrip?

Een gedachte over “Vreselijke uitdrukking, kleine kinderen…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s