Weekje wachten

Een kort bericht… ‘volgende week plannen we een afspraak.. ‘ Tranen rollen over mijn wangen. Tuurlijk, volgende week…wat is nou een weekje? Ik klap boos mijn laptop dicht en kijk naar het vermoeide gezicht van mijn zoontje, we hebben geen keuze, tuurlijk we wachten wel een weekje.

Enig idee wat er in één week kan gebeuren. In één week kan een mooie bos bloemen verwelken tot een treurig bundeltje takken. In één week kan je zo in de put raken dat je het niet meer overziet. Één week niet slapen is vrijwel onmogelijk. Randy Gardner bleef in 1963 264 uur wakker. Dat is 11 dagen, echt uitzonderlijk, is gewoon bijna twee weken.  Een mens kan langer zonder eten dan zonder slaap. Het is haast onmogelijk om na 48 uur niet in slaap te vallen, je krijgt last van stemmingswisselingen, geheugenverlies, hallucinaties en verlies van coördinatie.

Één week of 7 dagen vakantie op een onbewoond eiland met alleen maar vredige rust, palmbomen en een blauwe zee lijkt me veel te kort. Terwijl nog één week wachten op een afspraak die gemaakt wordt…. Dat is een week die eeuwig duurt, een week waarvan je ieder uur wel een keer op de klok kijkt. Één week waarin je leeft tussen hoop en realiteit. Één week waarin je (uit zelfbescherming) weet niet te veel te moeten verwachten maar in diezelfde week put je ook weer kracht uit de hoop. Hoop dat het ditmaal anders gaat, geen wachtlijsten, geen tegenslagen gewoon hopen op  spijkers met koppen slaan, meteen actie en doorpakken.

Weet je wat ik nog het lastigste van het wachten vind? Het gevoel van onbegrip. Voor de optocht van hulpverleners is het 5 uur einde werkdag. Ach doe eens gek, we werken over tot 6 uur maar dan gaat ook echt de deur dicht. Wij hadden een keer het toppunt. Een thuiszorgmedewerker probeerde mijn meis zover te krijgen een bepaalde activiteit te ondernemen. De spanning liep op, ik waarschuwde nog, je gaat te ver. Maar het was te laat. M’n meis kwam in haar eigen wereldje, we verloren contact en overstuur rende ze naar buiten…weg… De thuiszorgmedewerker kijkt op haar horloge, ze komt toch wel zelf terug? Nee, ze komt niet zelf terug, blijf jij bij de jongens ik ga zoeken. Ik schoot in mijn jas en snelde weg op mijn fiets. Op zoek naar mijn meis. Een paar minuten later kreeg ik een apje… Yes, de thuiszorgmedewerker. Misschien is meis toch wel zelf naar huis gekomen! Maar helaas, het was 5 uur. Ze vroeg zich af in het apje hoe lang het nog duurde voordat we thuis kwamen. Ze moest eten bij haar schoonouders, tja en die kan je niet laten wachten. Ik was zo verbaasd dat ik zei; ‘ga maar, ik red het wel alleen’….. Ze ging naar huis, later zag ik in de map dat ze een kwartier overwerk had genoteerd. Reden; ‘door weggelopen dochter jongens achter de computer zetten’.   Ik keek naar mijn jongens die nog keurig achter hun beeldscherm zaten zoals de thuiszorgmedewerker hun had gezegd. Meis ligt uitgeput van de middag op de bank. Ik sleep mezelf naar de keuken om een snelle maaltijd in elkaar te flansen. Ik dacht aan de thuiszorgmedewerker. Zou ze al aan tafel zitten? Zou het gezellig zijn bij haar schoonouders? Heerlijk relaxed genieten van een uitgebreide maaltijd, lekker wijntje erbij. Maar niet te veel wijn hoor, want morgen om 7 uur gaat de wekker weer, of niet? komt dat omgekeerd niet zo nauw?

Voor ons is het geen 5 uur einde werkdag. Sterker nog om 5 uur begint het vaak pas. De ontlading van alle opgestapelde prikkels, de vermoeidheid, de angst voor de volgende dag. Ondertussen sta je zelf in de keuken en probeer je een nog enigszins verantwoorde maaltijd te bereiden. Want hé, de structuur moet wel doorgaan, die kan geen weekje wachten!

Na het eten, poging huiswerk en de tas inpakken voor de volgende dag. Daarna kan het bedritueel starten. Als de kinders op bed liggen nog snel even de laatste troepjes van het aanrecht opruimen. Rond 10 uur in de avond zetten we via RTL gemist het journaal aan en met een beetje wilskracht lukt het om wakker te blijven en het leed van de wereld te volgen.

De week gaat voorbij, 7 dagen later, de afspraak wordt gemaakt! Jippie, het was echt één week! De mail met afspraakverzoek komt binnen… ik knipper met mijn ogen… 5 mogelijkheden, de eerste optie is over een maand, de laatste optie is 5 weken later, reageren binnen één week… Ik klik ze razendsnel  allemaal aan…en wacht op reacties. Ik begin opnieuw met tellen… Nog één week en daarna in het gunstige geval nog 4 keer één week…Als je het zo zegt valt 5 weken wachten toch best mee?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s