Vakantie..genieten of afzien?

Of bestaat er genietend afzien? Dit zijn van die onderwerpen die je heel voorzichtig moet omschrijven. Want voordat je het weet word je totaal verkeerd begrepen. Als ik over mijn tijdlijn van facebook heen scroll lees ik veel berichtjes van andere autimama’s die op de helft van de vakantie moe zijn. Ik herken dit maar al te goed. De vakantie blijft bij ons ook altijd dubbel. De laatste weken voor de zomervakantie is het aftellen. De laatste weken (maanden) van het schooljaar vallen ieder jaar opnieuw dubbel zwaar. De vermoeidheid, spanning het is veel. Met aanpassingen in het rooster en heel veel doorzettingsvermogen lukt het om deze weken door te komen. Tenminste dit jaar lukte het ons! Er zijn ook genoeg jaren geweest dat de laatste weken gewoon niet door te komen waren en we genoodzaakt waren de vakantie eerder te laten beginnen. Nouja vakantie… de eerste vrije dagen zijn eigenlijk beter te omschrijven als ontladings- en bijkom-dagen.

Maar we hebben dit jaar toch gered! Als ik nu halverwege de vakantie terugdenk aan de maanden die vooraf gingen. Zucht… best knap dat het gelukt is.

Nadat in de decembermaand een flinke terugslag was geweest bij onze meis rolde we eigenlijk al snel door in het honden gebeuren. Behalve het verdriet, woede en onmacht uit deze periode benoemen kan ik hier nog steeds niet veel over kwijt.  Er zijn nog steeds momenten waarin wij geconfronteerd worden met deze periode. Momenten waarop we dan opnieuw het verdriet voelen en opnieuw de tranen van de kinderen moeten drogen. Ik weet, tenminste ik hoop, dat ook deze periodes snel minder zullen worden. En ik ga ervoor vechten dat we ook uit deze periode  weer sterker zullen komen.

Ik ben nog steeds dankbaar dat we tijdens en na de moeilijke honden-periode bijzondere nieuwe mensen hebben ontmoet, waaronder een bijzondere fokker die ons al  snel de fantastische Liebe en Bliksem heeft gegund. De slimme, ondeugende en superlieve koningspoedels hebben ons een groot deel vertrouwen en hoop teruggegeven.

_MG_3258

Toen Liebe en Bliksem bij ons kwamen wonen waren we allemaal toe aan een rustige stabiele periode. Maar binnen twee weken begonnen de ziekenhuisopnames van onze meis. Ondertussen verkochten wij ook eindelijk ons huis. Aangezien ons huis al meerdere jaren te koop stond was uitstel voor de verkoop voor ons geen optie! Het was een rollercoast van emoties. Eindelijk ons huis verkocht, meerdere jaren was het onze grootste wens om te kunnen verhuizen. Maar hoe dubbel is het als je grote zorgen hebt om je meis?

Binnen een paar weken vonden wij ons droomhuisje. Zo wonderlijk waar op dat moment al het goeds, de kracht en energie vandaan kwam…..Binnen een maand zijn we verhuisd, tussen de ziekenhuis en dokters bezoekjes door druk aan het klussen en inpakken geweest. Ook dat hebben we gered!

Ondertussen waren de laatste schoolweken aangebroken.  Onze jongste had het zwaar. Niet alleen de stress en vermoeidheid van het schooljaar eiste zijn tol. Ook de stress rondom de honden, de zorgen om zijn tweelingzusje,  de verhuizing,  het was veel, het kwam er allemaal nog bij.

Maar wat is het toch knap en wat ben ben ik ontzettend trots op die jongste bikkel dat hij keer op keer zichzelf bij elkaar raapte en ondanks alles in kleine stapjes doorging!

Om echt tot rust te komen, de laatste onuitgepakte verhuisdozen echt dicht te laten besloten we om toch nog voor 2 weken naar het mooie Duitsland te vertrekken. Duitsland is voor ons allemaal vakantieland nummer 1. (Nouja eigenlijk nummer 2, op de eerste plaats staat Oostenrijk. Maar aangezien de reis naar Oostenrijk een stuk verder is, best een pittige uitdaging met de hele optocht achterin kozen we dit jaar voor toch weer voor Duitsland)

2 Weken hotel met zwembad, sauna halfpension, bossen, wandelschoenen en de honden mogen mee…wat wil je nog meer?

_MG_3188

De vakantie was fijn, de omgeving was mooi en het weer fantastisch! Aan de andere kant was het ook zwaar. Weg met vakantie wil ook zeggen weg met de standaard structuur. Voor 2 weken wennen aan een andere omgeving en ander ritme is best een uitdaging. 

Er zijn genoeg momenten geweest dat ik me afvroeg waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Momenten waarop het gewoon bikkelen was om de juiste balans te vinden.  

Hoe hadden we het verzonnen om weg te gaan terwijl we zo een behoefte hadden aan rust. Gewoon een keer uitslapen, gewoon een keer niets… beetje hangen, beetje lezen, beetje schrijven… Maar toch, ook al is dat niet de rust die we konden ervaren… we hebben veel momenten kunnen genieten. We hebben mooie momenten gehad waarbij we wandelden in een schitterende omgeving. Momenten waarbij we konden lachen en de mooie kanten van elkaar weer konden ervaren.

Door de heftigheid van de afgelopen periode beseften we ons maar al te goed dat het best bijzonder is….. Samen kunnen geniet, het samen zijn met de kinderen en de honden!

Dus, ja het was genieten, maar heel eerlijk, met soms een beetje afzien erbij.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s