Ziekenhuis

Een van de eerste dingen als je gaat bloggen is om je te bedenken hoe persoonlijk ga ik schrijven.  Dat lijkt niet zo moeilijk maar in praktijk is het best ingewikkeld. Ik dacht voor mezelf aardig op een rijtje te hebben wat  en hoe ik blog. Maar toch wankelde dit. Laatst werd mijn meis met spoed opgenomen in het ziekenhuis. In de avond als mijn meis lag te slapen typte ik bladzijde vol over alle indrukken, angsten, overwinningen, onderzoeken verwerkingen en noem maar op. Heerlijk om het even van me af te schrijven. Maar om om het te verwerken in een blog… daar waren de teksten toch niet helemaal geschikt voor.

Een onverwachtse ziekenhuis opname is voor ieder kind (en iedere moeder!) een ingrijpende gebeurtenis. Voor een kind met ASS is het nog ingewikkelder. Maar ga ik dit benoemen, ga ik vertellen welke mega angsten mijn dappere meis heeft overwonnen, vertel ik over de paniek over de onderzoeken…

Ik kan natuurlijk heel algemeen schrijven, maar dat is toch eigenlijk ook niet wat ik wil…dus dan maar een beetje ‘algemeen-persoonlijk’.

De meeste ASS kinderen zullen bijvoorbeeld de wisselingen van de diensten niet fijn vinden. De dokter komt eind van de middag, tja eind van de middag is dat 4 uur? Of toch 5 uur?

Wachten op een arts, vol spanning, niet wetend wat er gedaan of gezegd gaat worden is voor niemand een pretje. Maar voor een kind met ass kan het dus echt de hele dag beïnvloeden. In de ochtend kan er al paniek ontstaan wat einde middag is, en als het dan eindelijk einde middag is, worden dan ook echt de seconden geteld. Seconden waarin alle zintuigen op volle kracht werken, elke voetstap op de gang wordt gehoord, iedere wc die doorgetrokken wordt gehoord en geteld. Iedere bel, etenskar, echt niemand kan ongezien de gang door zonder dat de passen, verandering van licht en iedere zucht geregistreerd wordt.

En dan half 6, einde middag is dus echt voorbij.. de arts assistent komt… dus niet de arts…De arts assistent komt vertellend dat de arts een spoedgeval heeft, het wordt later…. De ogen van mijn meis vullen met tranen,  de gebalde vuisten worden nog witter van het knijpen, de vermoeide spieren die als een gespannen boog staan blijken nog strakker te kunnen. Ik zie het witte vermoeide gezichtje knikken naar de arts assistent.

Het hakt erin, als moeder werkt je hoofd op volle kracht, blijft rustig, boos worden heeft geen zin, een spoedgeval, het is niet voor niets spoed, het kindje had dringend hulp nodig… toen wij paar dagen geleden op de spoedeisende hulp aankwamen waren wij het spoedgeval, we waren zo dankbaar dat de arts binnen paar minuten aan het bed stond.  De arts assistent knikt en zegt gedag, mn meis kijkt me aan en de tranen rollen over haar wangen, ‘ik ben nu toch ook even spoed mama?’ Ik kan toch niet nog langer wachten?’

Het is klaar, er volgt een meltdown, machteloos kijk ik toe hoe de tranen komen, de angst, de paniek … een zuster komt kijken, ze schudt haar hoofd en pakt de telefoon, ik  hoor haar bellen, kamer 5, meisje wacht op de dokter, het is spoed, ik wil nu dat de arts komt met duidelijkheid. Nu rollen ook de tranen over mijn wangen, ze glimlacht naar me en geeft me een bemoedigend knikje…. Binnen 10 minuten is de dokter er….

Mijn meis werd in 2 weken 2x voor een aantal dagen met spoed opgenomen. Hoe heftig alles ook was, ik ben de zusters, artsen, assistenten, voedingsdeskundige, activiteitenbegeleiders echt iedereen die je tegenkomt zo ontzettend dankbaar. Ze hebben zo ongelofelijk hun best gedaan om alles net iets minder moeilijk proberen te maken. Zo kwamen we 2 dagen na het eerste ontslag weer terug op de afdeling voor opnieuw een opname. De zuster keek naar mn meis en alles wat ze vroeg was, vind je het fijn om dezelfde kamer te krijgen? Mn meis knikte hevig, momentje zei de zuster dan gaan we een bedden-ruil-dans doen….Binnen 10 minuten lag mn meis op dezelfde kamer… zo fijn…

20180524_190657-1
Voor de nodige steun en knuffels mocht Liebe regelmatig op visite komen!

Een gedachte over “Ziekenhuis”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s