Kopje thee met nadenk momentje

Zo en nu plof ik eindelijk even neer om te genieten van het zonnetje. Ik heb het gevoel dat ik voor het eerst in dagen ga zitten, kopje thee, zon, luie stoel…even niets…

In de keuken maak ik mijn kopje thee, ik lees het labeltje..

‘Wat vind jij het allerbelangrijkste in het leven?’

Zo.. dat is een binnenkomer, ik glimlach en denk; ‘op dit moment even mijn momentje rust…’

Nou hup snel zitten, in de zon met een kop thee…. nouja zon… heb ik weer. De zon laat het eigenlijk flink afweten en de wind zorgt voor een koude rilling.. …In mijn hoofd blijft de vraag van het theezakje hangen…

‘Wat vind jij het allerbelangrijkste in het leven?

De beelden van het journaal van deze ochtend flitsen door mijn hoofd, ik bedenk me hoe egoistisch het is om mijn momentje rust als belangrijkste te zien terwijl er op dit moment mensen rennen voor hun leven,  Israël Palestijnse demonstranten beschiet met drones…Ik zie in gedachten de dramatische beelden van de slachtoffers die afgelopen dagen zo vaak in beeld kwamen.

Mijn gedachten vliegen alle kanten op. Vanmorgen las ik een berichtje in een besloten ASS groep. Een moeder die doodmoe was, moe van de intense zorgen om haar zoon. Een moeder die zich geen raad meer weer weet omdat haar zoon opnieuw vastloopt tijdens een opname. De instelling geeft het op, de derde instelling op rij voor haar zoon die het opgeeft.. Strakjes komt haar zoon thuis… en dan? moeder heeft een noodkreet gedaan aan de hulpverleners, help alsjeblieft, ik kan dit niet.. Nu is het wachten, wachten wie gehoor geeft aan de hulpkreet van een wanhopige moeder.

Ik denk aan mijn vriendin, gisteren heeft ze een moeilijk gesprek gehad over haar zoon. Het gaat niet op school, het is op… er komt tijdelijke vrijstelling van de leerplicht en de bikkel van zoon mag even tot rust komen op een dagbesteding. Even…wat is even? is even genoeg? is even ook genoeg voor het gezin om dit een plaatsje te geven?

Ik denk terug aan verleden jaar. Het moment dat onze meis, na vele vrijstellingen uiteindelijk geheel uit de leerplicht ging. We stonden op volledig automatisch. Ik nam professioneel deel aan de vele gesprekken die hieraan voorafgaan. Hoorde de bevindingen, hoorde het besluit.. na vele jaren proberen was iedereen het erover eens. Een schoolse setting is niet haalbaar. Ontheffing van de leerplicht volgde. Wat een opluchting, zo fijn dat we nu eindelijk konden gaan werken aan een stabiele periode zonder de druk van school of leren. Na de opluchting volgde ook verdriet, een vreemd soort verdriet. Een verdrietige opluchting. Nooit zal er voor onze meis een schooltas aan de vlaggenstok hangen, nooit zal onze meis naar haar eerste schoolgala gaan. Tegelijk ook de opluchting en het vredige gevoel, maar onze meis gaat het wel redden, ze gaat het redden zonder vlaggenstok en zonder gala,  we vinden een manier, ze is slim, pienter en een doorzetter, we komen er wel, ook al is de omweg nog zo groot en zijn de hobbels op de weg soms veel te hoog

Volgens de piramide van Moslow is de eerste behoefte de  fysiologische behoeften (water, voedsel). Gevolgd door de behoefte aan veiligheid en zekerheid. Zo waar. Ik zie opnieuw beelden aan me voorbij gaan, ditmaal ook van wanhopige moeders. Moeders die met een veel te mager kindje op hun arm wanhopig heen en weer wiegen, wachten op water en voedsel.

Als tweede de Veiligheid en zekerheid, toen ik deze  stap vroeger op school leerde was ik me er niet van bewust hoe belangrijk dit is. Maar ook hoe moeilijk, ook voor ons is het iedere dag opnieuw een uitdaging om de kinderen door de angsten heen toch de veiligheid te bieden die iedereen nodig heeft.

Mijn thee is ondertussen op en ik heb het behoorlijk koud gekregen. Ik ga weer wat doen, nog een keer denk ik aan de vraag

‘Wat vind jij het allerbelangrijkste in het leven?’

Volgens google vindt 95% van de mensen gezondheid het belangrijkste in ons leven. Ik sluit me denk ik daarbij aan. Gezondheid, maar dan wel gezondheid in de breedste zin van het woord,  met daarbij ook een flinke dosis gezond verstand voor iedereen. Ik moet er om zachtjes om lachen… Als iedereen dat gezonde verstand toch zou bezitten dan zou de vraag  ‘Wat vind jij het allerbelangrijkste in het leven’ voor mij een heel ander gevoel geven..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s