Bijzonder…

Ik ben de tel kwijtgeraakt hoe vaak ik een begin van deze blog heb gemaakt. Keer op keer begon ik en keer op keer verwijderde ik wat ik geschreven had. Ik wilde niet schrijven over de woede die we voelde, het verdriet wat ons is aangedaan. Ik wilde geen verwijten maken of  met modder gooien, ik wilde niet schrijven over de pijn die ik zag in de ogen van onze kinderen…..

Ik wil eerlijk en oprecht schrijven, schrijven over mijn ervaringen met autisme, de kinderen en onze honden… Maar zodra ik wilde schrijven over onze honden kwamen de tranen in mijn ogen, trilde mijn vingers van woede en kwam er niets meer op papier dan verwijten, niets meer dan woede en en verdriet.

Ik zag de boosheid bij mijn kinderen, de oneindige tranen, ik zag ze keihard vallen in draaikolk van emoties omdat ze niet wisten hoe om te gaan met het verdriet en boosheid over hun hondjes.

Niets gebeurd zonder reden, als je dat 4 weken geleden tegen me had gezegd, ik denk dat je had moeten rennen, ik denk niet dat ik redelijk had kunnen blijven, ik had alleen maar kunnen schelden over hoe je het in je hoofd haalt om dat te zeggen…

Maar nu 4 weken later, ik ben ervan overtuigd, niets gebeurd zonder reden. Uit de vele berichten van medeleven en steun weet ik dat het grootste deel van mijn volgers en vrienden weet waar ik het over heb. Toch krijg ik ook nog regelmatig vragen waar de kleine bruine en zwarte doodelpups gebleven zijn en waarom onze puzzel hard uiteen gevallen was.

In het kort kan ik hierover zeggen dat wij een met een voor ons verkeerde partij de samenwerking zijn aangegaan om onze honden op te leiden tot autisme hulphonden. Deze samenwerking heeft ons  niet meer gebracht dan heel veel pijn en verdriet, pijn en verdriet in plaats van liefde en vertrouwen. Vele tranen en slapeloze nachten in plaats van vreugde en steun die de kleine pups eigenlijk zouden brengen.

De kinderen en ook mijn man en ikzelf verloren werkelijk alle vertrouwen in mensen. Dankbaar zijn we dat we omringd worden door vrienden, kennissen maar ook door hulpverleners die niet het vertrouwen in ons verloren! Ze bleven ons steunen, ze luisterde gaven vertrouwen en lieten ons niet alleen.

We hebben gebikkeld en doorgezet, uiteindelijk is het gelukt om deze moeilijke periode sterker uit te komen. Natuurlijk denken we nog met regelmaat terug aan de moeilijke momenten, en natuurlijk worden we dan gevuld met verdriet, woede en nog steeds onbegrip. Maar dan kijken we naar elkaar, naar onze geweldige kinderen en naar onze prachtige en bijzondere honden, dan halen we diep adem en genieten van het moment.

Met veel trots stel ik jullie dan ook voor aan onze lieve poedel pups;

Liebe en Bliksem

20180506_134920-1
Liebe

Vanaf het allereerste moment was de band meer dan bijzonder. Liebe die meteen naar onze meis toekwam en in haar armen lag alsof hij niet anders gewend was. De eerste nacht stond naast het bed van onze meis de bench klaar, Liebe keek er eens naar en sprong toen naast onze meis op bed en samen lagen ze de hele nacht dicht bij elkaar. Sinds deze nacht zijn ze onafscheidelijk. Ze volgen elkaar,  knuffelen, steunen en spelen met elkaar op een fantastische liefdevolle en bijzondere manier.

 

Bliksem had een mooie eerste kennismaking met onze jongste kanjer. Met zijn ondeugende koppie en zijn hevig kwispelende staartje liet hij de woede uit de ogen van onze kanjer verdwijnen! Hij gaf onze zoon het vertrouwen terug . Nooit had ik durven denken dat een band tussen hond en kind vanaf dag 1 zo bijzonder kan zijn.

IMG_3111
Bliksem

 

 

..

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s