The Good Doctor herkenbaar?

Begin februari werd ik aangesproken met de vraag: ‘wat vind jij nou van de good doctor? is het echt?’ Ik wist totaal niet waar het overging dus kreeg een korte uitleg;

De briljante Shaun Murphy heeft een autistische stoornis, hij werkt in een ziekenhuis als chirurg in opleiding waar hij zijn gebrek aan sociale vaardigheden compenseert met een buitengewone medische gave.
Mijn eerste reactie was fel, uit principe ga ik dat niet kijken. Te triest, dankzij zo een serie wordt weer half autistisch nederland aangekeken alsof ze een kloon van ‘de geweldige dokter’ zijn. Helaas voor alle speciale ass-ers die nou net even wat minder kwaliteiten hebben qua medische kennis, hoe kan dat nou? Je bent toch ook autist? Nee bah, totaal geen interesse om daar ook maar één aflevering van te gaan bekijken…..
Maar ergens ging er toch iets anders… Gisteren zat ik namelijk, gewapend met een pot thee, om even voor half 10 gesetteld op de bank. Klaar voor mijn favoriete serie…

Ik was uiteindelijk toch nieuwsgierig geworden om de serie eens te gaan kijken, nieuwsgierig doordat ik om mij heen er veel verhalen over hoorde. Je kon ook geen rtl aanzetten of de voorstukjes van de super dokter vlogen je om je hoofd.
Dus oke, met al mijn vooroordelen dan toch maar eens een aflevering bekijken.

Waarom maakte me het eigenlijk zo opstandig? Ik weet nog dat ik vroeger geboeid had gekeken naar de film Rainman, een mooie film, maar dacht ik toen werkelijk dat alle autisten een Rainman waren?
Als kind volgde ik ook ‘Corky’ van Life Goes On… (ob-la-di-ob-la-da-….) Centraal ging die serie over de zoon ‘Corky’ die het syndroom van down had. Toen ik ouder was liep ik stage bij een gezin met een kindje beperkt met het Syndroom van Down. De eerste stage dag flitste wel even snel het beeld van ‘Corky’ langs me, maar dat had me er niet van weerhouden me goed in te lezen over de beperking. Als snel werd ik me bewust over de intensieve zorg die het kindje nodig had, over de angsten, bijkomende medische gevolgen en de keiharde strijd die de ouders iedere dag opnieuw leverde. Als ik nu aan syndroom van Down denk zie ik de kleine vechter voor me, de knappe jongen in een liefdevol gezin die mij zoveel hebben geleerd.

Voor mij dus geen vergelijkingen die blijven hangen, maar toch vergelijkingen zijn zo snel gemaakt…Met grote regelmaat wordt bij de hoge wiskunde en NASK cijfers die worden gehaald door een kind met asperger het bruggetje gemaakt naar Einstein, Steve Jobs of Bill Gates.
Speel je als aspergerkind ook nog knap piano dan wordt bijna standaard Mozart in één adem genoemd met het compliment over je spel.
Hoe frustrerend en ook pijnlijk voor het kind kan dit zijn, want echt geloof me niet iedere asperger wordt een beroemde wiskundige, natuurkundige of muzikant. Mensen met autisme hebben wel vaker een grote interesse in één specifiek onderwerp, dit onderwerp krijgt dan veel aandacht en al snel kan er veel kennis zijn over dit specifieke onderwerp. Als er naast de speciale aandacht dan ook nog een bijzonder of natuurlijk talent blijkt te zijn kan dit zich uiten in een bijzondere eigenschap. Maar dit houdt niet in dat je dat meteen een Savant als Rainman bent. Een heel klein deel van mensen met Autisme hebben Savant, en lang niet alle mensen met Savant hebben autisme en heb je dan wel Savant met autisme, dan nog ben je een individu en geen Rainman de tweede!!

Maar behalve de vergelijking kan het ook boeien door een stukje herkenbaarheid.
In een aflevering van The Good Doctor wil Shaun de dag zoals gebruikelijk starten met het eten van zijn groene appel. Zijn enthousiaste buurvrouw komt langs en pakt de enige groene appel… weg appel…weg ritueel… Als een rode draad blijft de appel door de aflevering lopen, Shaun zijn hele dag krijgt hierdoor onverwachte gevolgen.

Ik vond het heerlijk herkenbaar!! Eerder die week was ik met mijn meis op weg naar de winkel om de ijs te halen. Op weg naar de winkel was er onverwachts een omleiding, bij de winkel aangekomen bleek ook nog eens de verpakking van het ijs te zijn veranderd…dat was toch wel even een momentje, maar met de nodige creativiteit en improvisatie konden we een meltdown voorkomen en ging de rest van de dag toch best soepel. De volgende dag echter tijdens het eten van het ijs bleek het toch nog wel een dingetje te zijn en had het toch nog wat speciale aanpak nodig om dit ijs te gaan eten.
Om een niet auti-mamma te kunnen uitleggen dat je door het ijs twee dagen druk bent geweest is best lastig. Toen ik een vriendin, niet auti-mama, dacht in het kort het ijsverhaal te kunnen vertellen door middel van het appel bruggetje ging dat niet soepel. Ik besefte dat je bij alle vergelijkingen met series, wetenschappers, componisten etc juist niet te letterlijk de vergelijking moet maken of moet willen verwoorden. Zo een appel voorbeeld kan juist een opening geven in de uitleg, een ondersteuning bieden en misschien zelfs begrip creëren dat een Appel eigenlijk van alles kan zijn…maar het bruggetje naar het ijs heeft nog steeds uitleg nodig.

Is mijn mening nu helemaal anders, ben ik nu voorstander om onze speciale kinderen van nu te vergelijken met bekende personen, te vergelijken met hoofdrolspelers van films en series?
Nee…absoluut niet… maar, een serie kan wel helpen met uitleggen.
Ik denk dat het belangrijkste is dat je beseft dat een autisme spectrum stoornis zo ontzettend breed is en in zoveel vormen en mate kan voorkomen…..

Daarbij of je nu een autisme spectrum stoornis hebt of niet we willen toch allemaal als zelfstandig individu gezien worden?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s