Terugblik Oostenrijk

Oostenrijk was een avontuur. We hebben het gewoon gedaan. We hebben gebikkeld, doorgezet en genoten, we zijn angsten aangegaan hebben gelachen en gehuild. We hebben mooie momenten ervaren en dierbare herinneringen gemaakt. Het was een vakantie die soms erg confronterend was, een vakantie waarin we met regelmaat keihard besefte dat de beperkingen altijd met ons mee zullen gaan, dat we altijd allert moeten zijn, een vakantie waarin we ons realiseerde dat niets vanzelfsprekend is en dat we wel open moeten blijven staan om de fijne momenten te kunnen ervaren.
Het was een vakantie waarin we ook opnieuw hebben doen beseffen dat we dankbaar moeten zijn dat we elkaar als gezin hebben, dankbaar dat we bij elkaar zijn en dat de steun van de honden voor ons allemaal onmisbaar is.
Ik heb net een online fotoboek besteld, een fotoboek waarin de mooie herinneringen zijn vastgelegd, we koesteren ze, de bikkel en overlevingsmomenten nemen we op de achtergrond mee, ze horen erbij, ze zorgen ervoor dat de mooie momenten nog mooier intenser, liefdevoller en onmisbaar zijn!

IMG_20190803_160607.jpg

 

Oostenrijk

Een beperking stopt niet bij de grens, hij neemt geen vakantie, waar je ook gaat hij gaat altijd met je mee. Er zijn momenten dat ik bij mezelf denk, waarom, waarom verzin ik het dan om op vakantie te gaan? Weg uit de veilige omgeving, weg van de stevige structuur…
Maar dan besef je dat je dankbaar moet zijn met de soms kleine momenten.  Dierbare momenten dat je met elkaar geniet. De momenten dat je de wereld om je heen kan vergeten. De momenten dat je overvallen wordt door dankbaarheid.

Ik ben dankbaar dat wij als gezin de liefde voor de bergen van Oostenrijk delen. Dat wij na jaren opnieuw de stap hebben durven te nemen om naar dit prachtige land te gaan. De steun van de honden is hierin van onschatbare waarde. Hoe bijzonder en fijn dat de honden ook zichtbaar genieten van de dagelijkse lange bergwandelingen! En dan bedenk ik me, wat nou kleine geniet momenten; niets kleins aan! We hebben het gewoon gedaan, we zijn in Oostenrijk, we hebben elkaar, we hebben de honden en we maken  dagelijks intens mooie herinneringen,  meer kan je toch niet wensen?
 

Geslaagd!!!

Begin mei toen de examens begonnen schreef ik een blog ‘Ook vlaggen voor thuiszitters?’ Ik begon de blog dat ik geen enkele twijfel zou hebben om de vlag uit te hangen als blijkt dat mn oudste geslaagd is. 

Gisteren was het zo ver, het verlossende telefoontje;  Met een prachtige cijferlijst is mn oudste topper geslaagd    🎉🎓 🎉🎓🎉
Vol trots hangt de vlag met tas aan het huis! Nog steeds heb ik geen moment twijfel gehad of we de vlag wel zouden uithangen. Ik twijfelde wel of ik de foto hier zou plaatsen.
Afgelopen uren heb ik vele berichten in verschillende groepen voorbij zien komen waarin  staat dat het aanzien van foto’s en lezen van alle vrolijke geslaagd berichten pijnlijk is. Toch kies ik ervoor om de foto delen.
In mn blog ‘Ook vlaggen voor thuiszitters’  sluit ik af met het idee om
niet alleen voor slagen bij school examens, maar voor alle grote overwinningen  de vlag uit te hangen voor je kind. Als de schoolse setting niet lukt weet ik zeker dat na een andere (lange) weg ook zonder officieel schooldiploma het kind op zijn eigen manier een overwinning behaald die gevierd wordt, dus ook voor hun zal op een dag de vlag wapperen!!
Mn man en ik zijn meer dan trots op onze oudste zoon maar ook trots op onze tweeling die ook met intense en oprechte blijdschap kijkt naar de vlag met tas speciaal voor hun grote broer, ze weten ook voor hun zal de vlag bij een overwinning uithangen. Want overwinningen behalen we allemaal en vieren we!
dav

Ook vlaggen voor thuiszitters?

Mijn oudste zoon is vandaag net als vele andere kinderen begonnen aan zijn eindexamen. Reuze spannend en net zoals vele moeders ben ik waarschijnlijk zo mogelijk nog nerveuzer dan mijn kind. 12 Juni staat uitbundig omcirkeld in mijn agenda en zullen we samen het verlossende telefoontje afwachten of we de tas aan de vlag kunnen uithangen.

Het staat vast dat we de vlag met tas eraan uithangen als mijn oudste kanjer geslaagd is, geen twijfel over mogelijk. Naast het uithangen van de vlag loop ik minimaal een maand lang naast mijn schoenen, zal ik bij de diploma uitreiking voldoende zakdoekjes paraat moet hebben en zal ik oneindig blijven herhalen hoe trots ik op hem ben! Maar, laat ik niet vooruitlopen op de zaken, het is nog niet zover. De examens moeten nog beginnen, de spanning zit  op zijn hoogtepunt, de examenstress is voelbaar en de vermoeidheid van de ontbrekende schoolstructuur begint zijn tol te eisen.

Lang niet iedereen kan het gevoel van de examenstress ervaren, het aantal leerlingen wat zogenoemd thuiszitter is staat op 4.215 kinderen. Thuiszitters zijn kinderen die op een school staan ingeschreven en (tijdelijk) thuis komen te zitten. Deze kinderen hebben over het algemeen als doel om terug te keren naar het onderwijs. Deze kinderen hebben dus geen vrijstelling van de leerplicht.

Een kind die wel een vrijstelling van de leerplicht heeft is dus officieel geen thuiszitter. In de praktijk zijn de kinderen die vrijstelling van de leerplicht hebben op basis van artikel 5.a van de Leerplichtwet, ook met regelmaat thuiszitters, omdat er (nog) geen passende dagbestedingsplek is gevonden, door wachtlijsten of omdat alles buitenshuis gewoon te zwaar is. Deze kinderen zijn dus niet opgeteld bij de 4.215 kinderen. Ook niet opgeteld zijn de kinderen die niet ingeschreven zijn op een school en geen vrijstelling leerplicht hebben (‘absoluut verzuim’). De groep kinderen met ‘langdurig relatief verzuim’, kinderen die wel zijn ingeschreven maar al minimaal 4 weken niet of nauwelijks op school komen, leerplichtambtenaar weet ervan.

Tel je ook deze groepen op bij het aantal van 4.215 thuiszitters kom je op een totaal van meer dan 14.000 thuiszitters.

Dit is nog steeds niet het werkelijke aantal thuiszitters want naast dit enorme aantal zijn er ook nog de verborgen thuiszitter. Dat zijn de kinderen die ingeschreven staan op school maar minimaal 4 weken niet of weinig de school bezoeken, de leerplichtambtenaar weet er niet van omdat school het verzuim geoorloofd vindt. Niet meegeteld zijn ook de kinderen die  vrijstelling hebben van geregeld schoolbezoek op grond van artikel 11 van de Leerplichtwet. De verborgen thuiszitters die voor onbepaalde tijd geschorst zijn, thuiszitters waarvan de ouders illegaal zijn, de kinderen die geen volledig onderwijsprogramma volgen of wiens langdurig verzuim niet is gemeld bij de leerplichtambtenaar.

(Bron: stichting autipassend onderwijs Utrecht (cijfers uit schooljaar 2017/2018)

Er zijn dus in totaal ruim 14.000 kinderen waarvan het niet vanzelfsprekend is dat er ooit een vlag met tas naast de voordeur wappert. Ruim 14.000 kinderen waarbij ieder verhaal aangrijpend is, waarbij een vaak lange en hobbelige weg is gevolgd,  een weg met veel thuiszitten gekenmerkt door diepe dalen, afgewisseld met hoop, onbegrip, eenzaamheid, een weg vol angsten soms schaamte. Een weg die je niet wilt nemen maar waar je op terecht komt en waar het vaak lang duurt voordat er een afslag komt.  Een weg die ook wij met onze dappere tweeling zijn afgegaan.

Maar toch, ook al klinkt deze opsomming meer dan verdrietig, ik denk dat het niet bij iedereen alleen maar overheersend verdriet is. Ik behoor tot de groep bij wie de ontheffing van de leerplicht als verademing kwam, als een welverdiend en meer dan nodig rustpunt, als een afsluiting van jaren bikkelen. Mijn tweeling komt er wel, ben ik van overtuigd. op ieder hun eigen tempo, ieder hun eigen weg met ieder hun eigen leer- en ontwikkel manieren.  Aan hun vlag komt waarschijnlijk geen schooltas te hangen, maar misschien wel een paardrijcap, hondenriem of gewoon een hele grote trotse wapperende vlag.

Misschien zouden we af moeten van alleen de standaard vlaggen met tas. Een wimpel bij de vlag voor de kinderen bij wie de schoolcarrière net allemaal wat minder vanzelfsprekend verliep. Een dubbele vlag voor de kinderen die na uitval weer terugkwamen op school. Een extra gekleurde vlag voor de kinderen die moegestreden uit de leerplicht gaan.

Of zullen we gewoon met z’n allen een wapperende vlag niet als zelfsprekend beschouwen. Zullen we  het als vanzelfsprekend gaan beschouwen dat een vlag ook uitgangen wordt voor een kind dat op een andere manier zijn overwinning heeft behaald!

 

` artikel 5 leerplichtwet, vrijstelling leerplicht omdat de jongere op lichamelijke of psychische gronden niet geschikt is om tot een school te worden toegelaten (veel hoogbegaafden en kinderen met autisme)

artikel 11 leerplichtwet, vrijstelling van de leerplichtwet wegens gewichtige omstandigheden.

Eindelijk geen dertien meer!

Eindelijk geen dertien meer! Ik weet nog zo ontzettend goed dat ik als kind absoluut geen dertien wilde worden. Ik wilde het niet vieren, ik wist zeker dat het een rampjaar zou worden. En….Het werd idd een rampjaar, ik kwam in het ziekenhuis te liggen, school lukte dat jaar totaal niet. Hoe hard ik ook bleef zeggen dat ik twaalf jaar was, het hielp niets. Het was en bleef gewoon een rampjaar.

Weet je eigenlijk waarom dertien een ongeluksgetal is geworden? Aan het Laatste Avondmaal zaten dertien man (Jezus en de twaalf apostelen) en niet veel later werd Jezus verraden. Er zijn ook  mogelijk andere oorzaken, zo werden in 1307 op vrijdag de dertiende alle Tempeliers opgepakt. En in een Noorse sage verschijnt de duivelse god Loki als dertiende gast op een feest en dompelt de aarde in rouw.

Toen mijn oudste bijna dertien jaar werd had ik wel even een slikmomentje. Mijn moeder herinnert mijn dertiende jaar ook nog heel goed en samen dachten we even terug aan dat heftige jaar. We spraken af om het niet te benoemen aan de kinderen en besloten ervan uit te gaan dat dertien jaar zijn ook gewoon leuk kan zijn! En dat was het voor mijn oudste, er gebeurde geen opvallend gekke of heftige dingen het was gewoon een jaar.

Dat gaf vertrouwen voor als mijn tweeling twintig maanden later dertien jaar zal worden! Helaas werd voor mijn tweeling hun dertiende  jaar ook bikkelhard. Al snel na hun dertiende verjaardag kwam het verlies van de twee puppy’s die zouden worden opgeleid tot hulphonden. Het begon zo mooi en hoopvol maar het verhaal had een verdrietig en nog steeds onbegrijpelijk einde. Later in het jaar volgde er voor mijn meis een ziekenhuisopname die voor het hele gezin veel impact had. Mijn zoontje hield zich zo dapper. Hij deed zo ontzettend zijn best maar helaas ook voor hem werd het allemaal teveel en was de wereld gewoon te groot, te boos en te onbegrijpelijk. Het werd een zwaar jaar waar we als gezin hard hebben geknokt om staand te blijven.

Komt het nou echt door het getalletje dertien? Ik heb het me zo vaak afgevraagd. Ik ben echt niet extreem bijgelovig. Alhoewel ik niet onder een ladder doorloop, vrijdag de dertiende geen favoriete dag van mij is denk ik niet dat het echt aan het ongeluksgetal dertien ligt.

Ik denk zelf dat dertien zo een omslag is. Een leeftijd waarop ineens heel veel van je gevraagd wordt. Zowel school als de rest van je omgeving vindt het meer dan normaal dat je meer verantwoordelijkheden krijgt en neemt. Neem bijvoorbeeld het vervoer naar school. Toen mijn jongste nog op het schooltje van de boerderij zat waar hij groep 7 en 8 heeft gedaan vond niemand het vreemd dat hij met de auto gehaald en gebracht werd. Toen hij na de boerderij de grote stap maakte naar het regulier voortgezet onderwijs was het ook nog ‘normaal’ voor de buitenwereld dat hij gebracht en gehaald werd. Maar zo halverwege het jaar werd er toch wel verwacht dat hij op de fiets naar school kwam. Waar het niet op de fiets kunnen deelnemen in het verkeer nooit een probleem was geweest werd het ineens een puntje van aandacht. Heel dapper was mijn zoontje naar de geschiedenisleraar toegestapt toen de leraar voorstelde om met de klas op de fiets naar een museum in de stad te gaan. Mijn zoontje probeerde na de les uit te leggen aan de leraar dat fietsen in het verkeer hem niet lukt. Helaas lachte de leraar hem hard uit… ‘Kom op, een gezonde Hollandse jongen kan toch zeker wel fietsen!’ ‘Niet aanstellen, ik zet een fiets klaar en gewoon trappen op de pedalen’. Jammer genoeg lukte het niet om met de betreffende leraar in gesprek te komen en kwam er op mijn mail waarin ik uitleg gaf over de combinatie autisme met angststoornis en verkeer geen reactie. De dag van het leuk bedoelde uitje was mijn zoontje ziek en voelde zich nog heel lang ellendig omdat hij als gezonde Hollandse jongen niet kan fietsen.

Tijdens het hele proces van het veranderen en ouder worden is het ook mooi en bijzonder om te zien dat de kinderen zelf steeds meer gaan begrijpen. Mijn meis weet  bijvoorbeeld heel goed dat het meer dan fijn is dat Liebe buiten of in een winkel kan zorgen dat voorbijgangers op de juiste afstand blijven. Mijn jongste kan steeds vaker zijn angsten tijdig aangeven waardoor heftige lichamelijke reacties soms uitblijven. Jarenlang hebben we geprobeerd om de kinderen klaar te maken voor de grote wereld. We zijn nu op een tijd aangekomen dat we de grenzen weten en deze zullen moeten accepteren. Sommige situaties zullen altijd een brug te ver blijven. Onze systeemtherapeut zegt ons dan; ‘Jarenlang heb je de kinderen leren aanpassen aan de omgeving, nu is het tijd dat je de omgeving aanpast aan je kinderen’.

Al met al ben ik toch stiekempjes heel blij dat de jongste nu ook  hun dertiende jaar voorbij zijn. Ik zeg kom maar op met de veertien! Samen met de honden zijn we klaar voor het groter worden en staan we sterker dan ooit!